ราจะไม่ไปช่วยหรือ” ถังอิ่นถามอย่างวิตก
เมื่อได้ยินเสียงการต่อสู้และสัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังปราณเที่ยงแท้ ชายหนุ่มก็รู้สึกไม่ค่อยดีนัก จะมีคนล้มตายอีกสักกี่คนกัน แล้วลัทธิอสูรจะได้แก่นวิญญาณไปมากแค่ไหน
“ไปก็ได้… แต่กองทหารลำดับสามแห่งเมืองประจิมเร้นลับเพิ่งจะกินกระทะเทพแห่งโชคชะตาของเถ้าแก่ปู้ไป กำลังวังชาของพวกเขาน่าจะอยู่ในขั้นสูงสุด ต่อให้ต้องสู้กับกองทหารลำดับหนึ่งแห่งเมืองประจิมเร้นลับก็ไม่น่าจะมีปัญหา เจ้าจะกังวลอะไรเล่า”
หนี่หยันวางชามลง ก่อนจะโบกมือไปมาแล้วหันไปมองเถ้าแก่ปู้
“เถ้าแก่ปู้อยากไปดูสักหน่อยไหมเล่า”
“ข้าไม่สนใจ” ปู้ฟางส่ายหน้า ชายหนุ่มไม่เคยสนใจเรื่องการสงคราม น่าจะดีกว่าหากเขาจะอยู่ด้านหลังแล้วดื่มน้ำแกงจากกระทะเทพแห่งโชคชะตาอีกสักสองสามชาม
หนี่หยันปรายตามองชายหนุ่มเร็วๆ นางรู้ดีว่าด้วยนิสัยเฉยชาไม่สนโลกของเถ้าแก่ปู้ เขาย่อมไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย
ดังนั้นหญิงสาวจึงไม่ได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดอีก นางพุ่งตัวมุ่งหน้าไปยังสมรภูมิพร้อมถังอิ่นที่ตามไปติดๆ
ปู้ฟางจ้องมองหญิงสาวที่กำลังทะยานจากไป ก่อนจะตักน้ำแกงจากกระทะเทพแห่งโชคชะตามาอีกชามแล้วค่อยๆ ดื่ม
เขาไม่ควรจะปล่อยให้อา
