งไรกัน สังหารอสูรเวทระดับเจ็ดตัวเดียวยังไม่พออีกหรือ
จู่ๆ ปู้ฟางก็พุ่งตัวออกไปพร้อมมีดทำครัวอีกครั้ง
…
เหล่าอสูรเวทคลั่งถอยหนีไม่เป็นกระบวน แม้ว่าจะยังไม่ถึงเวลาที่พวกมันควรถอย แต่บนพื้นกลับปกคลุมไปด้วยซากศพของอสูรเวทระดับเจ็ดจำนวนมาก พลังวิญญาณที่ไหลบ่าออกมาจากซากศพเหล่านั้นทำให้อสูรเวทตัวอื่นๆ ไม่กล้าเข้าใกล้ ดังนั้นพวกมันจึงเบนทิศทางแล้วเริ่มถอยร่นกลับไปยังดินแดนแสนภูผา
เหงื่อเม็ดเป้งเกาะพราวอยู่บนหน้าผากของปู้ฟางขณะที่เขาจับจ้องการล่าถอยของบรรดาอสูรเวท ชายหนุ่มออกจะเสียดายอยู่เล็กน้อย
ในหมู่พวกมันมีวัตถุดิบชั้นดีอยู่อีกมาก… แต่พวกมันกลับหนีไปเสียแล้ว
หากคนอื่นๆ ได้มารับรู้ความคิดของเขาคงต้องอับจนถ้อยคำเป็นแน่
เจ้าขาวกลับมายืนเคียงข้างปู้ฟาง ตามด้วยหนี่หยันผู้ซึ่งกำลังเหนื่อยจัด การปะทะกับอสูรเวทระดับเจ็ดสามตัวทำให้นางหมดเรี่ยวแรงไปไม่น้อย
หญิงสาวเอาชนะอสูรเวทระดับเจ็ดได้สามตัว นางยึดมั่นในคำสัญญาของปู้ฟางที่ว่าจะทำอาหารจานเด็ดให้ชิม จึงไม่ยั้งมือในการต่อสู้แม้แต่น้อย
“เถ้าแก่ปู้… หากอาหารจานเด็ดของเจ้าไม่ถูกปากข้า ฟู่ว… ข้าจะขยี้เจ้าให้แหลก!” หนี่หยันคำรามออกมาพลางหอบหายใจ
ปู
