รไปเสียเถอะ… ยิ่งไปกว่านั้นหากท่านลงไปข้างล่าง ใครจะกลายเป็นวัตถุดิบก็ยังไม่รู้แน่ บางทีพรุ่งนี้… ท่านอาจจะโดนย่อยแล้วถ่ายออกมาจากลำไส้ของอสูรเวทก็เป็นได้
“ศิษย์พี่… ศิษย์พี่ปู้ อย่าล้อเล่นเลยขอรับ นี่มันคลื่นอสูรเวทนะขอรับ ไว้มันสงบลงแล้ว พวกเราค่อยหาทางล่าเหยื่อกันใหม่ก็ได้” ถังอิ่นพูดเสียงอ่อน
เมื่ออาจารย์ผู้ตะกละตะกลามของเขาร่วมมือกับชายสุดเพี้ยนอย่างเถ้าแก่ปู้ ถังอิ่นก็สัมผัสได้ว่าปัญหาใหญ่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า
“มันจะอร่อยแน่ใช่ไหม”
แต่ก็ตามที่ถังอิ่นคาดการณ์ไว้ หนี่หยันจับจ้องปู้ฟางด้วยนัยน์ตาที่ส่องประกายก่อนจะถามออกมา
“ถ้าไม่อร่อยเจ้ามาอัดข้าให้น่วมได้เลย”
ปู้ฟางสะบัดมืออย่างคล่องแคล่ว เขาควงมีดทำครัวกระดูกมังกรทองในมือด้วยความว่องไวราวกับกำลังเล่นกล
“ดี! สตรีผู้นี้จะยอมเชื่อคำพูดของเจ้าสักครั้ง เพื่ออาหารอันโอชะ!” รอยยิ้มอันงดงามเกินบรรยายปรากฏขึ้นบนใบหน้าเย้ายวนของหนี่หยัน ดวงตาของนางหรี่เล็ก
ปู้ฟางยกมือลูบท้องเจ้าขาว ก่อนจะสั่ง “เจ้าขาว ไปกันเลย!”
ไปไหน
ทุกคนบนกำแพงเมืองเว้นก็แค่ถังอิ่นกับหนี่หยันหันมองปู้ฟางอย่างไม่เชื่อสายตา
ในชั่วลมหายใจถัดมา พวกเขาก็ต้องอ้าปากค้างจ
