มองผ่านรูปลักษณ์ภายนอกไปให้ถึงคุณค่าภายใน ข้าสัญญากับเจ้าเลยว่าเนื้อของช้างนั่นต้องอร่อยล้ำแน่นอน”
“ไหนจะยังเจ้าเต่ายักษ์อีก กระดองของมันเปี่ยมไปด้วยพลังปราณ หากเอามาปรุงอย่างถูกต้อง มันต้องเป็นอาหารที่เปี่ยมไปด้วยคุณค่าแน่ๆ!”
…
ปู้ฟางพูดถึงอสูรเวทระดับเจ็ดตัวแล้วตัวเล่า ยิ่งเขาพูดดวงตาของหนี่หยันก็ส่องประกายกล้าขึ้นทุกที
“เจ้าบอกว่าอสูรเวทระดับเจ็ดข้างล่างนั่นเป็นวัตถุดิบชั้นเลิศทั้งหมดอย่างนั้นหรือ แล้วอยากให้ข้าจับตัวไหนเล่า”
ปู้ฟางนิ่งไปชั่วอึดใจ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วยกมุมปากขึ้น
ชายหนุ่มเพ่งมองลงไปยังคลื่นอสูรด้านล่าง ควันจางๆ ลอยขึ้นมาตรงข้อมือ ก่อนที่มีดทำครัวกระดูกมังกรทองสีดำสนิทจะปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขา
ปู้ฟางกำมีดแน่น ก่อนจะใช้มีดชี้ลงไปยังอสูรเบื้องล่าง
“ทุกสิ่งที่มีดนี้ชี้ไปหาจะต้องกลายมาเป็นวัตถุดิบ”
ปู้ฟางประกาศอย่างยิ่งใหญ่
หนี่หยันถึงกับนิ่งไป ถังอิ่นเองก็เช่นกัน ก่งเหยา ก่งเซวียน และบรรดาแม่ทัพคนอื่นๆ ของเมืองประจิมเร้นลับล้วนจ้องมองปู้ฟางด้วยสายตามึนงง เจ้าหนุ่มนี่เสียสติไปแล้วหรืออย่างไร
“ตอนนี้คลื่นอสูรเวทกำลังรุกรานเมืองอยู่แท้ๆ ได้โปรดลืมเรื่องวัตถุดิบทำอาหา
