มออกมา
หนี่หยันถึงกับผงะไป
เมื่อได้ยินเช่นนั้นถังอิ่นเองก็ตกตะลึงไปเช่นกัน เถ้าแก่ปู้… ท่านหมายความว่าอย่างไรกัน ท่านเห็นอสูรเวทน่าสะพรึงกลัวด้านล่างนั่นเป็นวัตถุดิบจริงๆ น่ะหรือ ถังอิ่นรู้สึกเหมือนโลกมืดดับ อีกทั้งยังรู้นิสัยใจคอของผู้เป็นอาจารย์อย่างดี เขาจึงมีความรู้สึกไม่ค่อยดีขึ้นมา…
“อาหารจานเด็ดหรือ ข้าจะได้ชิมอาหารอันโอชะอีกใช่ไหม” นัยน์ตาคู่สวยของหนี่หยันทอประกายแสงสุกสว่างราวอัญมณี
“ใช่! ข้ารับประกันว่าจะต้องอร่อยสุดๆ แน่นอน!” ปู้ฟางพยักหน้าอย่างแข็งขัน
“พูดมา เจ้าอยากให้ข้าทำอะไร” หนี่หยันแลบลิ้นอ่อนนุ่มสีชมพูของนางออกมาเลียริมฝีปากสีแดง ก่อนจะเอ่ยถามอย่างขันแข็ง
ถังอิ่นยกมือถูหน้าผากอย่างสิ้นหวัง เขารู้ดี… รู้ดีว่าอาจารย์ย่อมไม่อาจควบคุมตนเองได้หากเป็นเรื่องอาหาร นับเป็นความป่วยไข้ที่สมควรได้รับการรักษาจริงๆ
สิ่งที่ปู้ฟางกล่าวออกมาต่อจากนั้นทำเอาถังอิ่นอยากจะสิ้นลมลงไปเสียเดี๋ยวนี้
“เจ้าเห็นสิงโตสีแดงนั่นหรือไม่ ลองนึกว่าถ้าเอาเนื้อของมันมาย่างไฟ มันจะต้องทั้งชุ่มฉ่ำและอร่อยมากเป็นแน่
“นอกจากนั้นเจ้าลองดูเจ้าช้างที่มีแต่หนามนั่นสิ หนามพวกนั้นช่วยปกป้องเนื้อคุณภาพดีของมันเอาไว้ เราต้อง
