สุดแห่งกระบี่นี่! วงแหวนปราณนั่นมีเจตจำนงสูงสุดแห่งกระบี่ปกปักเอาไว้! เหมือนที่ข้าคิดไว้ไม่มีผิด… ลัทธิอสุรามองวงแหวนปราณนั่นเป็นของล้ำค่าจริงเสียด้วย! มันจะเอาสิ่งนั้นไปทำบ้าอะไรกัน!” ริมฝีปากของถังอิ่นสั่น แขนขาของเขาลามไปจนถึงกระดูกก็สั่นสะท้านด้วยเช่นกัน
เขายังคงตื่นตกใจอยู่ เพราะเพิ่งรอดตายจากเจตจำนงแห่งกระบี่มาได้หวุดหวิด
ใบหน้าของปู้ฟางดูเคร่งขรึมพอตัว แต่เขาก็ไม่ได้สนใจเจตจำนงแห่งกระบี่หรือวงแหวนปราณที่หายไปแต่อย่างใด
ชายหนุ่มเดินไปที่หลุมลึกซึ่งเจ้าขาวตกลงไป เจ้าขาวกำลังคลานออกมาจากหลุมนั้น
หางตาของชายหนุ่มกระตุกเมื่อเห็นแผลเป็นขนาดใหญ่บนตัวเจ้าขาว
ถึงอย่างไรเจ้านี่ก็เป็นเพียงร่างสำเนาของเจ้าขาว หากเจ้าขาวร่างจริงอยู่ที่นี่ เจตจำนงแห่งกระบี่คงเทียบชั้นกับมันไม่ได้แม้แต่น้อย
ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก พลางยื่นมือไปตบพุงอ้วนกลมของเจ้าหุ่น
แสงสีม่วงในดวงตาของเจ้าขาวกลับมาเป็นสีแดงเรื่อดังเดิม มันยกมือขึ้นลูบศีรษะ แผลเป็นบนท้องกำลังรักษาตนเองด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า
ทุกคนรอบตัวต่างตื่นตกใจกับภาพที่เห็น แต่โม่หลินเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ก่อน
ผู้ฝึกตนจากลัทธิอสุร
