มลงมองของที่อยู่ข้างใน
แม้วัตถุดิบมากมายหลายชนิดที่อยู่ในกระทะจะส่องประกายวาววับสวยงาม แต่แค่มองปราดเดียวทุกคนก็รู้ได้ว่าพวกมันเป็นแค่วัตถุดิบธรรมดาเท่านั้น
แม้โรงครัวประจำกองทหารจะมีวัตถุดิบธรรมดาก็จริง แต่พวกเขาก็แทบไม่ได้ใช้มันประกอบอาหารเลย เพราะวัตถุดิบธรรมดาไม่อาจทำให้เหล่าทหารอยู่ในสภาพที่พร้อมรบที่สุดได้ ดังนั้นพ่อครัวส่วนใหญ่จึงใช้วัตถุดิบพลังปราณทำอาหารให้เหล่าทหารกินเป็นหลัก
จูเยวี่ยยืนอยู่ด้านหลังถังอิ่น เมื่อได้ยินว่าวัตถุดิบที่ใช้นั้นเป็นวัตถุดิบธรรมดาจริงๆ เขาก็หรี่ตามองเว่ยต้าฝู แล้วก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังทำหน้าบิดเบี้ยวเหยเก ท่าทางดังกล่าวของเว่ยต้าฝูทำให้จูเยวี่ยเดาออกว่าอะไรเป็นอะไร
“อาหารจานนี้มีชื่อว่าน้ำแกงสี่ขุมทรัพย์ และทำจากวัตถุดิบทุกอย่างที่ข้ามี ข้าตั้งชื่อมันว่าน้ำแกงสี่ขุมทรัพย์เพราะมันปรุงขึ้นในกระทะสี่ใบ และสารอาหารของวัตถุดิบทุกชนิดก็ถูกสกัดออกมาได้ทั้งหมด” ปู้ฟางเอ่ยแนะนำอาหารให้ถังอิ่นฟัง
เขาหยิบชามขึ้นมาแล้วตักน้ำแกงจากกระทะทั้งสี่ใบ เมื่อน้ำแกงหน้าตาแตกต่างกันในกระทะแต่ละใบมารวมกันอยู่ในชามชามเดียว พวกมันกลับแยกจากกันไม่ได้ผสมเป็นเนื้อเดียวแต่อย่างใด
“ลองชิมดูสิ” ปู้ฟางยื่นชามให้ถังอิ่น ควันร้อนพวยพุ่งออกมาจากชาม กลิ่นของมันหอมหวนยั่วยวนใจเกินไปจนถั่งอิ่นยื่นมือไปรับชามมาโดยไม่รู้ตัว
ถังอิ่นใช้ช้อนตักน้ำแกงเข้าปาก
หลังได้ชิมรส ถังอิ่นก็จับจ้องไปที
