่าตอนนี้กองทหารแห่งเมืองประจิมเร้นลับกำลังอยู่ในจุดที่ล่อแหลมเสียแล้ว
โม่หลินกำหอกยาวไว้แน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น แม้กองทหารนี้จะจัดได้ว่าอ่อนแอที่สุดในหมู่กองทหารแห่งเมืองประจิมเร้นลับ แต่หากเขาบดขยี้อีกฝ่ายได้ อย่างไรเสียก็ยังได้รับความดีความชอบมากมาย
เขากวาดหอกไปมาแล้วผ่าร่างทหารคนหนึ่งออกเป็นสองส่วนได้ เมื่อเห็นเลือดอุ่นๆ ของทหารตรงหน้าสาดกระจายไปทั่ว โม่หลินก็รู้สึกตื้นเต้นจนถึงขีดสุด
ชายชราในชุดคลุมสีดำยืนอยู่ท่ามกลางกองหินมากมายบนหน้าผา ดวงตาเป็นประกายขณะที่ปากก็พึมพำไม่หยุด ตอนนั้นเองเขาก็เริ่มวาดวงแหวนปราณขึ้น วงแหวนปราณนี้ช่างแปลกประหลาดล้ำลึกจนไม่อาจอธิบายเป็นคำพูดได้ แม้หน้าตาของมันจะดูซับซ้อน แต่ชายชรากลับใช้เวลาไม่นานในการวาด
เมื่อวงแหวนปราณเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา ยันต์สีแดงห้าแผ่นก็ลอยออกมาจากกลางอากาศแล้วเข้าไปรวมร่างกับวงแหวนปราณ ทันใดนั้นเองแรงดูดมหาศาลก็ระเบิดออกมาจากใจกลางวงแหวนปราณ ท่ามกลางเสียงตะโกนโห่ร้องไม่หยุดปากในหุบเขา กลุ่มควันสีเทาขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้น ควันนี้ประกอบจากร่างเงาพร่ามัวนับไม่ถ้วน บางร่างโกรธเกรี้ยวและพยายามขัดขืน ขณะที่บางร่างคำรามลั่นไม่หยุด
ร่างเหล่านี้คือแก่นวิญญาณของเหล่าทหารที่ตายไป แก่นวิญญาณเหล่านี้มาพร้อมวิญญาณที่ไม่ได้สูญสลายไปเพราะความโกรธเกรี้ยวและไม่ยินยอมที่ยังติดค้างอยู่ตั้งแต่ตอนยังมีชีวิต เมื่อดูจากร่างเงาพร่ามัวเหล่านี้
