ปู้ฟางปิดฝาไม้ลงบนหม้อด้วยท่าทางสงบนิ่ง จากนั้นก็ยกหม้อเดินจากไปโดยไม่สนใจสายตาเย็นชาที่จ้องมองมาแม้แต่น้อย
พ่อครัวคนอื่นๆ พากันโกรธจัดที่อาหารซึ่งพวกเขาทำขึ้นอย่างดีกลับโดนอาหารของปู้ฟางข่มจนสิ้นท่า แถมอาหารของชายหนุ่มยังปรุงจากวัตถุดิบธรรมดาด้วย นับว่าเป็นเรื่องน่าอับอายของพ่อครัวคนอื่นๆ โดยแท้
แต่ไม่ว่าพวกเขาจะโกรธเคืองเพียงใดก็ไม่ได้ลงไม้ลงมือ นั่นเพราะพวกเขาอยู่ในค่ายของกลุ่มอื่น แถมแม่ทัพจูก็ยังยืนอยู่ไม่ไกล ต่อให้อยากสั่งสอนปู้ฟางสักเพียงใด พวกเขาก็ต้องรอจนกระทั่งได้กลับไปยังค่ายของตนเองเสียก่อน
บรรดาพ่อครัวคนอื่นๆ จึงทำได้เพียงพ่นลมหายใจใส่ปู้ฟางอย่างเย็นชา พลางส่งสายตามุ่งร้ายมาให้
เว่ยต้าฝูตกตะลึงกับทักษะของปู้ฟางเป็นอย่างยิ่ง ทว่าเขาก็กดความรู้สึกนี้เอาไว้ภายในเพราะรู้ดีว่าแม้ต้นไม้ที่สูงที่สุดในป่าก็ยังถูกโค่นได้ด้วยลม ประโยคนี้เป็นจริงในทุกสถานการณ์ การแสดงความสามารถของปู้ฟางในครั้งนี้ดึงดูดสายตาอิจฉาริษยาได้ไม่น้อยแล้ว
ชีวิตของปู้ฟางในฐานะพ่อครัวประจำกองทัพจะยิ่งยุ่งยากขึ้นอีกนับจากนี้ อาจจะถึงขั้นที่ว่าชายหนุ่มไปไหนมาไหนลำบากเลยก็ว่าได้
แต่ปู้ฟางกลับไม่ได้สนใจเรื่องนี้แม้แต่น้อย
สิ่งเดียวที่เปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของชายหนุ่มคือคิ้วที่ขมวดมุ่น เขาไม่ได้แยแสสายตามุ่งร้ายหมายขวัญจากพ่อครัวคนอื่นๆ แต่อย่างใด ทำเพียงยกหม้อเดินออกจากค่ายไปเท่านั้น หม้อของเขาว่างเปล่าไร้อาหาร จ
