ก่แล้ว
คำตอบของปู้ฟางทำเอาหลงไฉตะลึงงันไป เด็กหนุ่มจ้องมองปู้ฟางอย่างงุนงงเมื่อได้รู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าไม่กังวลเรื่องพ่อครัวคนอื่นๆ แม้แต่น้อย ปู้ฟางยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก
เว่ยต้าฝูยกมือไพล่หลังขณะเดินตามพ่อครัวคนอื่นๆ ไปยังกระโจมของปู้ฟาง ในที่สุดทุกคนก็เข้ามาเบียดเสียดกันอยู่ในกระโจมหลังเล็ก
“นี่มันกลิ่นอะไรกัน ต้องเป็นกลิ่นพิษสักอย่างแน่ๆ! แล้วอาหารดีๆ จะถูกปรุงขึ้นมาในสถานที่เช่นนี้ได้อย่างไร”
“จุ๊ๆๆ … พวกเจ้าทุกคนมาดูนี่เสียก่อน ผักนี่เน่าแล้ว กลิ่นเน่าเหม็นอวลไปทั่วห้องเลย ใครมันบังอาจเอาวัตถุดิบเช่นนี้มาทำอาหารกัน ช่างน่าไม่อายเสียจริง”
“คุณธรรมและหลักการของเขาไปอยู่ที่ไหนเสียหมด หากทหารเกิดท้องเสียขึ้นมาหลังจากกินอาหารที่เขาทำ จะต้องเป็นปัญหาใหญ่แน่! ถึงตอนนั้นพวกเราจะทำอย่างไรกันดี”
…
ทันทีที่กลุ่มพ่อครัวมาถึงกระโจมของปู้ฟางพวกเขาก็พากันวิพากษ์วิจารณ์หาข้อเสียไปต่างๆ นานา เห็นได้ชัดว่าทุกคนอารมณ์เสียที่ปู้ฟางมาแย่งโอกาสเด่นไป
ปู้ฟางเพิ่งมาใหม่แถมอายุยังน้อย แต่บรรดาพ่อครัวมากประสบการณ์กลับต้องพ่ายแพ้ให้แก่เด็กหนุ่มเช่นนี้ พวกเขารู้สึกไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย
หลงไฉโกรธพ่อครัวคนอื่นๆ ที่พากันมาหาเรื่องปู้ฟาง แต่ก็ไม่อาจหยุดทุกคนได้ ถึงแม้อายุจะยังน้อย แต่เขาก็อยู่ในกองทัพมาระยะหนึ่งแล้ว เด็กหนุ่มเคยได้ยินว่าเหล่าพ่อครัวอาวุโสมักใช้อายุงานที่มากกว่ากดขี่
