อของเจ้าที่นี่ก็จะไม่น่าพึงใจเท่าใดนัก” เว่ยต้าฝูกล่าว
“ข้าจะต้องใส่ใจทำไมว่าพวกเจ้าจะสบายใจหรือไม่ เป้าหมายของพ่อครัวคือทำอาหารที่ลูกค้าพึงพอใจ ไม่ใช่ทำอาหารเพื่อเอาใจคนอย่างพวกเจ้า ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน พวกเจ้าคิดว่าตนเองเก่งนักหนาหรือ… ทำไมข้าต้องใส่ใจว่าพวกเจ้าต้องการสิ่งใดด้วยเล่า”
ปู้ฟางตอบโต้ถ้อยคำของเว่ยต้าฝูด้วยสีหน้าเรียบเฉย เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มต้องมาพบพานกับพวกคนที่ไร้เหตุผล คนพวกนี้เลือกจะมารังแกปู้ฟางเพราะเขาทำอาหารอร่อยจนเหล่าทหารสนใจ นี่คิดจะเล่นงานเขาเพราะอาหารของเขาได้รับความนิยมสูงสุดจริงๆ น่ะหรือ
เถ้าแก่ปู้แห่งร้านใจไม้ไส้ระกำของนครหลวง… จะยอมถูกรังแกง่ายๆ ได้อย่างไร
“เอาละ… พวกเจ้าทุกคนยกเว้นหลงไฉ ออกไปจากกระโจมของข้าให้หมด ไม่เช่นนั้นละก็…” ปู้ฟางตะโกนขึ้นมา
ดวงตาจักรกลของเจ้าขาวที่ยืนอยู่ตรงมุมกระโจมจู่ๆ ก็กะพริบสีแดงวาบ เจ้าขาวมองหน้าพ่อครัวทุกคนด้วยสายตาคุกคาม
“บัดซบ! เจ้าหนุ่มนี่มันโอหังเกินไปแล้ว ข้าจะไม่ยอมจบแค่นี้แน่ ข้าจะตีเขาเสียให้ตาย”
ชายร่างยักษ์ที่สวมชุดผ้าลินินไว้ใต้ผ้ากันเปื้อนเดินออกมาจากฝูงชนร่างของเขากำยำมาก และถึงแม้ฝีมือการทำอาหารจะไม่ยอดเยี่ยมนัก แต่เขาก็แข็งแกร่งและมีขั้นปราณสูงสุดในหมู่พ่อครัวทั้งหลาย
เมื่อเดินมาถึงหน้าปู้ฟาง ชายร่างยักษ์ก็ตบโต๊ะเสียงดัง โต๊ะแตกเป็นเสี่ยงๆ เพราะการตบเพียงครั้งเดียว
เมื่อมีคนเริ่ม คนที
