่เหลือก็ก้าวตามออกมา ก่อนจะเริ่มส่งเสียงโวยวายด้วยความโกรธขึ้งไม่พอใจ
พวกเขาจับจ้องปู้ฟางด้วยสีหน้าโกรธจัด ต่างไม่พอใจที่อาหารซึ่งพวกเขาตระเตรียมด้วยหยาดเหงื่อแรงกายถูกบดบังรัศมีด้วยอาหารที่ทำจากวัตถุดิบธรรมดา แถมพ่อครัวที่ทำยังเด็กกว่าพวกเขามากเสียด้วย
อาหารขยะเช่นนั้น…. มีสิทธิ์อะไรมาอร่อยกว่าอาหารของพวกข้ากัน
ใบหน้าอ่อนโยนของหลงไฉซีดเผือดขึ้นมาทันที เขามองไปยังกลุ่มคนที่กำลังออกอาการบ้าคลั่งใส่ปู้ฟาง แล้วถอยหนีด้วยความกลัวไปยังตำแหน่งที่ปู้ฟางยืนอยู่
ตอนนี้ปู้ฟางและหลงไฉดูเหมือนผู้โดยสารบนเรือน้อยกลางคลื่นยักษ์ พวกเขาต้องอดทนกับเกลียวคลื่นที่ถาโถมและสายลมแรงไปพร้อมๆ กัน โทสะของบรรดาพ่อครัวราวกับเป็นคลื่นยักษ์ที่ทำให้เรือน้อยของพวกเขาหันเหออกนอกเส้นทาง ปู้ฟางดูเหมือนโดนข่มจนไม่เหลือทางสู้
“ข้าบอกว่า… ให้หยุดสร้างปัญหาในกระโจมของข้าเสียที ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน”
ปู้ฟางลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะตวาดใส่พ่อครัวทั้งหลายเสียงดัง
พ่อครัวร่างยักษ์จ้องปู้ฟางตาไม่กะพริบก่อนจะก้าวขาอีกข้างเข้าไปหาชายหนุ่ม เขาเอื้อมมือออกไปจับคอเสื้อของปู้ฟางเพื่อจะสอนมารยาท เจ้าเด็กใหม่ผู้หยาบคายและหยิ่งยโสควรถูกอบรมเสียบ้าง กล้าดีอย่างไรมาแย่งความสนใจไปจากเหล่าศิษย์พี่!
ปู้ฟางจ้องอีกฝ่ายก่อนจะยกมือเรียวบางขึ้นมา เขาตบมือของพ่อครัวร่างกำยำทิ้งอย่างไม่ต้องออกแรง
เสียงเผียะดังก้องไปทั่วกระโจม พ่อคร
