ัวร่างกำยำรู้สึกว่ามือของตนบวมขึ้นและเจ็บปวดเกินจะบรรยาย เหงื่อเม็ดเป้งไหลซึมออกมาจากหน้าผาก
“เจ้าขาว… จับพวกตัวปัญหาแก้ผ้าให้หมด เสร็จแล้วก็โยนออกไปด้านนอกเสีย” ปู้ฟางสั่งด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ
นัยน์ตาสีแดงด้านหลังปู้ฟางส่องแสงกล้า ร่างสำเนาของเจ้าขาวปรากฏออกมา ตาสีแดงของมันจับจ้องไปยังบรรดาพ่อครัวที่อยู่รอบกายปู้ฟาง
“เหอะ! หยุดเล่นกลได้แล้ว ไอ้หุ่นเชิดมอซอตัวนี้มันจะไปทำอะไรได้” เว่ยต้าฝูพ่นลมออกจมูกอย่างเหยียดหยาม สายตาเย็นชาและเกลียดชังจับจ้องไปที่เจ้าขาว
เจ้าขาวดูเป็นหุ่นเชิดธรรมดาทั่วไป และเว่ยต้าฝูเองก็พบเจอหุ่นเชิดเช่นนี้มานักต่อนักแล้ว ในช่วงระยะเวลาหลายปีที่เขาเข้ามาฝึกปรือฝีมือในฐานะพ่อครัวประจำกองทัพ เขาได้เห็นลัทธิประหลาดมามากมาย หนึ่งในลัทธิเหล่านั้นเชี่ยวชาญด้านการหลอมหุ่นเชิดอย่างตัวที่ยืนอยู่เข้างๆ ปู้ฟางในตอนนี้
เว่ยต้าฝูไม่รู้สึกเกรงกลัวแม้แต่น้อย เพราะคิดว่าหุ่นเชิดหน้าตาเช่นนี้ไม่มีความสามารถด้านการต่อสู้ แต่เขากลับต้องตกตะลึงเมื่อได้ยินเสียงเสื้อผ้าถูกฉีกดังขึ้นทันทีที่พูดจบ
แคว่ก!
เสียงนั้นดังฟังชัด ตามมาด้วยเงาสีขาวที่ลอยละล่องออกไป และเสียงของหนักตกกระทบพื้นดังสนั่นด้านนอกกระโจม
ทุกคนต่างอึ้งกันไปหมดเมื่อหันศีรษะไปมอง ที่ด้านนอกกระโจมพวกเขาเห็นบุรุษร่างใหญ่ใช้มือปิดหว่างขาเอาไว้ขณะที่ร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว เขากระเสือกกระสนลุกขึ้นยืน ดูน่าเวทนาเป็นอย่างยิ่ง
