พื้น หม้อทุกหม้อส่งกลิ่นหอมกระจายไปทั่ว
ทุกคนหน้าแดงก่ำเหงื่อบนหน้าผากพราว ต่างดูตื่นเต้นไม่น้อยหลังจากทำอาหารของตนเสร็จ
“ไอ้หนุ่ม เจ้าน่าจะเดินให้เร็วกว่านี้หน่อย ทุกคนรอเจ้าอยู่นะ” เว่ยต้าฝูมองปู้ฟางแล้วพูดอย่างรังเกียจ
หม้อของชายหนุ่มนั้นไม่ได้ใหญ่โตหากเทียบกับคนอื่น ด้วยเหตุนี้พ่อครัวคนอื่นจึงไม่ได้สนใจมันมากนัก อย่างไรเสียเหล่าทหารก็ไม่แยแสอาหารที่ทำจากวัตถุดิบธรรมดาและมักปล่อยให้เสียของจนต้องเททิ้งอยู่เสมอ ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงให้หม้อใบเล็กกับปู้ฟาง
แม้จะโดนเว่ยต้าฝูว่ากระทบกระเทียบ แต่ปู้ฟางก็ยังคงเดินถือหม้อไปด้วยอาการสงบนิ่ง
ภาพตรงหน้าทำให้เว่ยต้าฝูหงุดหงิดพอตัว เขาพ่นลมเยาะจากนั้นก็หันไปสนใจคนอื่นแทน
“ดี! พวกเจ้านำอาหารออกไปได้”
“ขอรับ!”
ทุกคนขานรับแล้วยกหม้อขึ้นเดินออกไป
