เด็กหนุ่มหน้าตาใสซื่อหยิบชามกระเบื้องขึ้นมากินซุปครีมเปรี้ยวหวานหมดอีกชาม ซุปนั้นร้อนจี๋จนทำให้ริมฝีปากของเขาแดงแจ๋ เขาหายใจหอบเพื่อไล่ความร้อนออกไป เหงื่อเกาะพราวอยู่บนจมูก
ซุปครีมเปรี้ยวหวานนี้อร่อยมากจริงๆ อร่อยเสียจนยากจะจินตนาการได้ว่ามันทำมาจากวัตถุดิบธรรมดาสามัญทั่วไป
หากวัตถุดิบที่ใช้มีพลังปราณสะสมอยู่เขายังพอเข้าใจได้ ทว่า… นี่เป็นเพียงวัตถุดิบธรรมดาๆ ไม่ได้มีพลังปราณเที่ยงแท้แฝงอยู่แม้แต่น้อย
การที่อาหารซึ่งทำจากวัตถุดิบธรรมดามีรสชาติอร่อยกว่าอาหารที่ทำจากวัตถุดิบพลังปราณเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดมาก มากเกินกว่าที่เด็กหนุ่มหน้าตาใสซื่อจะเข้าใจได้ด้วยซ้ำ
เว่ยต้าฝูมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก นั่นเพราะสีหน้าเยาะเย้ยของปู้ฟางที่ส่งมาให้เขา ใบหน้าของชายวัยกลางคนแดงก่ำ เขารู้สึกอับอายเหมือนโดนลากไปตบหน้ากลางค่ายอย่างไรอย่างนั้น ไอ้หน้าใหม่นี่กล้าดีอย่างไรมาท้าทายอำนาจเขาในหน่วยโรงครัว
ให้อภัยไม่ได้เด็ดขาด นี่มันกระตุกหนวดเสือในถ้ำเสือชัดๆ รนหาที่ตายแท้ๆ!
แม้ว่า… อาหารที่หมอนี่ทำจะอร่อยมากเสียจนยากจะลืม แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขามีสิทธิ์ทำตัวเย่อหยิ่งเช่นนี้ ไม่ว่าจะอร่อยเพียงใดก็ยังทำมาจากวัตถุดิบธรรมดาอยู่ดี
“ข้ายอมรับ… ว่าอาหารของเจ้าอร่อยมาก แต่อย่าคิดว่าการทำอาหารออกมาอร่อยจะทำให้เจ้าหยิ่งทะนงได้เชียว เจ้าควรจะรู้เอาไว้… ว่าพวกเราอยู่ในหน่วยโรงครัวประจำกองทหาร สภาพแวดล้อมในการทำอาหารของเราน
