ทันทีที่คำพูดเหล่านั้นหลุดออกจากปากชายวัยกลางคน ทหารหลายคนที่ยืนล้อมรอบอยู่ก็เริ่มหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะเจือความเย้ยหยันที่ดังไม่หยุดนั้นสะท้อนก้องไปทั่วค่าย
หลายคนมองปู้ฟางด้วยสีหน้าเวทนาเนื่องจากพวกเขาต่างเคยผ่านประสบการณ์นี้มาก่อน ทุกคนล้วนคิดว่าเมื่อเข้าหน่วยโรงครัวของกองทัพมา พวกเขาจะได้เริ่มทำอาหารทันที แต่กลับกลายเป็นว่าก่อนจะทำอาหารได้นั้นต้องมีคุณสมบัติครบถ้วนเสียก่อน
ชายวัยกลางคนผู้นี้คือหัวหน้าหน่วยโรงครัวประจำกองทัพ มีนามว่าเว่ยต้าฝู ทักษะการทำอาหารของเขาเยี่ยมยอด และรสชาติของอาหารก็อร่อยมากเสียด้วย เขาเป็นคนที่เข้มงวดกับการประเมินคุณภาพของอาหารเป็นอย่างมาก บ่อยครั้งที่หลายคนถูกเขาดุด่าว่ากล่าวจนทำให้เริ่มสงสัยว่าตนเองมีชีวิตอยู่ไปเพื่อสิ่งใด ก่อนหน้านี้ตอนที่พวกเขาเพิ่งมาเข้าร่วมหน่วยนี้ ทุกคนต่างเคยถูกชายวัยกลางคนผู้นี้ลูบคมมาหมดแล้ว
เว่ยต้าฝูมองหน้าปู้ฟางด้วยสายตาเย้ยหยัน นานแล้วที่ไม่ได้มีหน้าใหม่ในหน่วยโรงครัวประจำกองทัพ ตัวเขาไม่ได้คาดคิดว่าวันนี้จะมีคนมาใหม่ ในที่สุดก็มีของเล่นฆ่าเวลาให้ชีวิตที่น่าเบื่อจนอยากตายให้รู้แล้วรู้รอดได้สดใสขึ้นมาเสียที
ปู้ฟางเบิกตากว้างพลางมองเว่ยต้าฝูด้วยความตกใจ ชายหนุ่มบอกได้ทันทีว่าเว่ยต้าฝูไม่ได้หวังดีกับเขาอย่างแน่นอน แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมายนัก ให้ทำอาหารหรือ ได้เลย ง่ายจะตาย
“ให้แสดงฝีมือรึ” ปู้ฟางเปิดปากถามด้วยน้ำเสียง
