ไร้อารมณ์
“ถูกแล้ว ข้าเป็นหัวหน้าหน่วยโรงครัวประจำกองทัพ เป็นหน้าที่ของข้าที่ต้องดูแลวัตถุดิบที่ได้รับมา เจ้าควรรู้เอาไว้ว่าอาหารที่หน่วยโรงครัวทำนั้นสำคัญยิ่ง นอกจากรสชาติจะต้องอร่อยแล้ว ยังต้องช่วยเติมพลังให้เหล่าทหารที่กินเข้าไปได้อย่างดีอีกด้วย มีแต่อาหารที่ยอดเยี่ยมเท่านั้นที่จะทำให้กองทหารของเรามีแรงต่อสู้กับข้าศึก หากรสชาติแย่… กระทั่งข้าวสวยพวกเขาก็คงกินไม่ลง หรืออาจถึงขั้นท้องเสียเลยก็เป็นได้ แล้วเช่นนั้นจะไปต่อสู้กับใครเขาได้เล่า”
เว่ยต้าฝูโบกตะหลิวในมือไปมาขณะพูดทฤษฎียืดยาวอย่างมั่นอกมั่นใจ แต่สรุปสั้นๆ คือเขาอยากทดสอบฝีมือการทำอาหารของปู้ฟาง
“ได้ เช่นนั้นก็หาที่ทำอาหารให้ข้าแล้วเตรียมวัตถุดิบมาด้วยก็แล้วกัน” ชายหนุ่มขี้เกียจฟังคำสาธยายยืดยาวของเว่ยต้าฝู จึงโบกมือปัดแล้วพูดขัดขึ้นมาทันที
ใบหน้าของเว่ยต้าฝูแสดงความไม่พอใจออกมา ไอ้หน้าใหม่นี่ดูเหมือนจะหยิ่งพอตัว ถึงขนาดกล้าพูดแทรกเขาเลยทีเดียว
แต่เว่ยต้าฝูก็ไม่ได้สร้างปัญหาให้ปู้ฟางเพิ่มแต่อย่างใด ใบหน้าของเขาเพียงถมึงทึงขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น
เด็กหนุ่มหน้าตาใสซื่อในชุดผ้ากันเปื้อนที่ยืนอยู่ข้างๆ เว่ยต้าฝูเดินมาหาปู้ฟางพร้อมกระทะเหล็กในมือ
ตรงหน้าเขามีมีดทำครัวสีดำด้ามไม้ ชามอีกสองสามใบ น้ำสะอาดหนึ่งถัง และกระสอบวัตถุดิบปริศนาอีกหนึ่งกระสอบ
“เอาเลย วัตถุดิบและเครื่องไม้เครื่องมืออยู่ที่นี่หมดแล้ว มาดูกันหน่อยว่าเจ้าหน้าใหม่ค
