จะนับ!
ครืน!
กลิ่นหอมหวานของมันฝรั่งลอยออกจากหม้อ แต่ปู้ฟางกลับยังไม่เปิดฝาหม้อออก หลังจากหั่นผักเสร็จ ฝาหม้อก็เริ่มสั่นรุนแรงตามแรงดันภายใน ชายหนุ่มจึงเปิดฝาออกมาในที่สุด
ไอน้ำหนาพุ่งขึ้นจากหม้อที่กำลังเดือดปุด กลิ่นหอมหวานของมันฝรั่งลอยอบอวลไปทั่ว
มันฝรั่งในหม้อถูกนึ่งจนสุกและเกือบจะกลายเป็นสีทอง สีของมันสว่างสวยงามเป็นอันมาก ผู้คนรอบด้านรวมถึงเด็กหนุ่มหน้าตาใสซื่อต่างอุทานออกมาด้วยความตกใจ นี่เป็นมันฝรั่งนึ่งที่หน้าตาดูดีที่สุดที่พวกเขาเคยเห็นมาในชีวิต ทุกคนรู้สึกเหมือนว่ามันเป็นทองคำแท้ที่เปล่งประกายสีทองเจิดจรัสล้ำค่า
เว่ยต้าฝูจึ๊ปากพลางพึมพำ “ต่อให้ไอ้มันฝรั่งนั่นจะหน้าตาดูดีแค่ไหน ก็ยังเป็นแค่มันฝรั่งอยู่วันยังค่ำ… ไร้ความคิดสร้างสรรค์สิ้นดี!”
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองราวกับอ่านใจเว่ยต้าฝูได้อย่างไรอย่างนั้น ปู้ฟางยิ้มมุมปาก จากนั้นก็เรียกพลังปราณเที่ยงแท้ออกมาห่อหุ้มฝ่ามือของตนเองเอาไว้ ชายหนุ่มหยิบมันฝรั่งนึ่งออกมาทีละลูก ใส่มันลงไปในหม้อกระเบื้อง แล้วทำสิ่งที่ทุกคนต่างผงะไปด้วยความตกใจ
เขากำหมัดต่อยหม้อกระเบื้องที่เต็มไปด้วยมันฝรั่งสีเหลืองทอง
