้อง
เมืองแห่งนี้คือเมืองประจิมเร้นลับ นัยน์ตาของปู้ฟางเป็นประกายกล้า ที่นี่คือจุดหมายในการเดินทางของเขา ตั้งแต่ที่ได้รับมอบหมายให้มาร่วมกองทหารแห่งเมืองประจิมเร้นลับในฐานะพ่อครัวประจำกองทหาร
คนและหุ่นยนต์พากันเดินข้ามทุ่งกว้างจนหลังจากผ่านไปพักใหญ่ก็มาถึงประตูเมืองในที่สุด ประตูเมืองของที่นี่สูงตระหง่านเกือบจะเท่าประตูเมืองของนครหลวง ทหารยามจำนวนนับไม่ถ้วนเดินตรวจตรารักษาความปลอดภัยอยู่ตรงหน้าประตูเมือง
ทหารยามเหล่านี้ต่างจากพวกที่อยู่ในนครหลวง หรืออย่างน้อยๆ ความมุ่งมั่นตั้งใจก็ผิดกัน สายตาของพวกเขามีความเฉียบคมที่หาในทหารยามของนครหลวงไม่พบ เป็นความรู้สึกดุดันที่ปู้ฟางไม่อาจอธิบายได้
อาจเป็นเพราะผู้คนในแคว้นภาคตะวันตกเฉียงเหนือกล้าหาญกว่ากระมัง ฉะนั้นจึงฝึกทหารได้ออกมาห้าวหาญอย่างเป็นธรรมชาติเช่นนี้
ปู้ฟางตัวเปื้อนไปด้วยฝุ่นแถมยังอิดโรยจากการเดินทาง เขาเดินเข้าไปในเมืองประจิมเร้นลับเคียงข้างเจ้าขาว พร้อมชาวบ้านคนอื่นๆ ที่ต่างก็ดูเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าพอๆ กัน
เมื่อเข้าไปในเมือง ปู้ฟางก็ตัดสินใจที่จะเรียนรู้วัฒนธรรมท้องถิ่นของเมืองประจิมเร้นลับ ชายหนุ่มไปหาโรงเตี๊ยมเอาไว้ก่อน เพราะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะได้เป็นพ่อครัวประจำกองทหารในทันที อย่างไรเสียเขาก็เป็นคนแปลกหน้าคนหนึ่งของที่นี่
ปู้ฟางใช้เวลาราววันครึ่งเดินเตร็ดเตร่ไปทั่วเมืองและลองชิมอาหารจานเด็ดของที่นี่ อาหารขึ้นชื่อของเมืองนี
