บทที่ 118 หลังบ้านมีแม่น้ำ
เงินที่ออกโดยรัฐเชื่อมต่อกับยุคสมัย โชคชะตาของชาติรุ่งเรือง สังคมมีเสถียรภาพและมั่งคั่ง รัฐบาลดีประชาชนก็มีสุข ยิ่งสกุลเงินหมุนเวียนนานเท่าไหร่ ยิ่งได้รับพลังของจิตวิญญาณแห่งสวรรค์ ผืนดิน และผู้คน
เฝ่ยไป๋ลู่จะพกเงินเหรียญโบราณและเงินหยวนทุกชนิดติดตัว
“แน่นอนว่าจริง”
เธอดึงมือออกจากกระเป๋า
สีอันเป็นเอกลักษณ์ของธนบัตรร้อยหยวนทำให้ทุกคนตาบอด
[ให้ตายสิ เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นเงินสดเยอะขนาดนี้! สตรีมเมอร์คนนี้มีของจริง ๆ เลย…]
[ฉันรู้สึกว่ากระเป๋าของเฝ่ยไป๋ลู่เหมือนกระเป๋าโดราเอมอนเลย ใส่ได้ทุกอย่าง]
[เอาละ ดูเหมือนจะไม่ได้เห็นภาพสตรีมเมอร์นอนในท่อระบายน้ำข้างนอกแล้วละ]
‘ทำไมน้ำเสียงคุณถึงดูเสียดายล่ะ?’ เฝ่ยไป๋ลู่คิดพลางขมวดคิ้ว
เมื่อเดินทางมาข้างนอก จะขาดอะไรก็ได้แต่ขาดเงินไม่ได้
มีคนทั้งหมดเจ็ดคน เธอหยิบธนบัตรเงินหยวนเจ็ดใบยื่นให้เหมียวจื่ออั๋ง “พอไหม?”
เหมียวจื่ออั๋งคิดไม่ถึงว่าจะยังมีคนมีเงินสดจริง ๆ เขารีบรับมาแล้วพูดอย่างมีความสุขว่า “พอแล้ว ๆ พักโรงแรมไกลปืนเที่ยงแบบนี้ใช้เงินไม่เยอะหรอก”
เมื่อเห็นเฝ่ยไป๋ลู่จ่ายค่าห้อง หานเสียวเสี่ยวกระตุกมุมปากอย่างกระอักกระอ่วน “เธอทะเลาะกับพ่อแม่แท้ ๆ และเลี้ยงดูพ่อแม่บุญธรรมด้วยตัวเองคนเดียว ไม่ง่ายเลยที่จะหาเงินได้ ฉันจะโอนเงินคืนให้เธอแล้วกัน”
เฝ่ยไป๋ลู่เองก็ไม่ได้เกรงใจ “ฉันไม่ได้เพิ่มคุณเป็นเพื่อน คุณน่าจะมีแอ
