บทที่ 117 จริงป่ะเนี่ย o.O?
เหมียวจื่ออั๋งกำลังคิดจะซักไซ้ถึงต้นตอเพื่อตอบสนองความเผือกของตัวเอง แต่แล้วก็ได้ยินเฝ่ยไป๋ลู่ตะโกนว่า “ไปกันได้แล้ว!”
กานว่างรีบเดินตามไปทันที
คู่หูร่วมนินทาเดินไปแล้ว เหมียวจื่ออั๋งก็จ้องมองไปที่คนทั้งสี่ในห้องโถงบรรพบุรุษที่ถูกควบคุมตัวเอาไว้ “ไม่ได้ยินหรือไง? หัวหน้าพูดน่ะ รีบไปเร็วเข้า มัวอืดอาดยืดยาดอะไรอยู่?”
คนทั้งสี่ที่ทุบทำลายห้องโถงบรรพบุรุษของหมู่บ้านเสี่ยวเหวินเพื่อหลบหนี และยังพยายามทำร้ายเด็ก ๆ ในหมู่บ้านจึงถูกชาวบ้านประทุษร้าย
หากไม่รู้ว่าพอออกจากหมู่บ้านเสี่ยวเหวินแล้วพวกเขาจะได้รับโทษตามกฎหมาย คนของหมู่บ้านเสี่ยวเหวินไม่มีทางปล่อยพวกเขาไปง่าย ๆ หรอก ไม่ว่าจะพูดยังไงก็ตาม
เมื่อเห็นพวกเขาถูกรุมซ้อมจนจมูกเขียวหน้าบวม จนพ่อแม่ยังจำไม่ได้ เหมียวจื่ออั๋งก็สาปแช่งในใจ ‘สมน้ำหน้า!’
ทั้งสี่คนโกรธแต่ไม่กล้าพูดอะไร “…”
เฝ่ยไป๋ลู่หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วส่งข้อความถึงเจ้าหน้าที่โจวให้เขาส่งคนมาจับกุมสี่คนนี้
ส่วนเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเรื่องผีโรคระบาดและเทพเจ้ากับผีอื่น ๆ ของหมู่บ้านเสี่ยวเหวิน กานว่างจะเป็นผู้รายงานต่อกลุ่มพันธมิตรเอง
ทันทีที่เธอมาถึงชายเขาเสี่ยวเหวิน หูของเฝ่ยไป๋ลู่กระตุก เธอได้ยินเสียงร้องเจี๊ยวจ๊าวแบบเด็ก ๆ และเสียงฝีเท้าที่รีบร้อนใจ
“ศิษย์พี่รอง!”
ได้ยินเสียงก่อนจะเห็นตัวเสียอีก
เฝ่ยไป๋ลู่หรี่ตา มองเจียงชิงเดินออกมาจากถนนเส้นหนึ่ง
