บทที่ 116 เทพเจ้าภูเขา (3)
เฝ่ยไป๋ลู่เพิ่งลงมาจากภูเขา ได้ยินเสียงเพลงปี่สั่วน่า*[1] ดังมาจากหมู่บ้านเสี่ยวเหวิน
หมู่บ้านเสี่ยวเหวินมีคนตายมากเกินไปแล้ว ทุกคนจึงเตรียมโลงศพสำหรับตัวเองไว้ที่บ้าน งานศพจัดกันอย่างเรียบง่าย
ไม่ถึงครึ่งวันก็เคลื่อนศพปู่ซูไปที่สุสานแล้ว
เฝ่ยไป๋ลู่ยังคงสวมชุดไว้ทุกข์สีขาวที่ทำโดยตระกูลซู เธอกล่าวว่า “พวกเราไปส่งเขากันเถอะ”
คนของหมู่บ้านเสี่ยวเหวินจะถูกฝังด้านหลังภูเขา มองแค่แวบเดียวก็เห็นว่าทั้งหมดคือเนินดินของหลุมศพ ตอนนี้เพิ่มเนินใหม่อีกเนินแล้ว
ในฐานะญาติสนิทเพียงคนเดียวของปู่ซู ซูม่านม่านนั่งคุกเข่าหน้าหลุมศพและเผากระดาษเงินกระดาษทอง ขณะที่ซูจือซินจัดการเรื่องอื่น ๆ
เสียงลมครวญราวกับเสียงร่ำไห้ กระดาษมีเสียงฟู่ ทำให้บรรยากาศหดหู่และเศร้าหมองอย่างยิ่ง
“หนาวชะมัด” เหมียวจื่ออั๋งลูบแขนไปมา
“พลังหยินหนาแน่นเกินไป” กานว่างกล่าว
ที่ตรงนี้ติดภูเขาและเป็นสุสานด้วย จึงควรปลูกต้นไม้ไว้ ต้นไม้ไม่เพียงแต่ให้ร่มเงาต่อชีพจรของผืนดิน มันยังสามารถสะกดวิญญาณชั่วร้าย ทำให้พลังปราณรอบข้างแข็งแกร่งขึ้น ทั้งยังสามารถปกป้องฮวงจุ้ยของสุสานและรวมพลังชีวิต
เขาไตร่ตรองการใช้ถ้อยคำ เตรียมชักชวนคนในหมู่บ้านเสี่ยวเหวินให้ปลูกต้นไม้เพิ่มเพื่อชำระล้างพลังหยิน
ซูม่านม่านหัวใจเจ็บจนมึนชาและนิ่งเงียบไม่พูดอะไร
เฝ่ยไป๋ลู่ไม่มีทางรู้เลยว่าซูม่านม่านเสียใจหรือไม่ เมื่อการเปิดเผยความจริง
