ครั้งสุดท้ายนำไปสู่การสูญเสียญาติสนิทคนสุดท้ายของตัวเอง
เมื่อนึกถึงความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของหญิงสาวในครั้งแรกที่เจอกัน ณ สถานที่รกร้าง เฝ่ยไป๋ลู่เดินมาข้างหน้า และจุดธูปสามดอกให้ปู่ซู
ทุกคนในหมู่บ้านต่างกำลังยุ่งอยู่กับการจัดงานศพ คนทั้งสี่ที่ถูกลืมไว้ในห้องโถงบรรพบุรุษก็ท้องร้องอย่างหิวโหย
น่าจะเป็นเพราะความแข็งแกร่งของเฝ่ยไป๋ลู่และคนในทีมที่แสดงออกมา ทำให้พวกเขาเกิดความกล้าที่จะมองผ่านรอยแตกบนประตูออกสู่ข้างนอก
“การเคลื่อนไหวรุนแรงเมื่อครู่นี้คือสามคนนั้นถูกคนในหมู่บ้านฆ่า หรือว่าพวกเขาฆ่าคนในหมู่บ้านไปแล้ว?”
“ไม่รู้สิ ถ้างั้นพวกเราฉวยโอกาสหนีไปเลยไหม?”
“หนี? หนีไปไหนล่ะ? ข้างนอกไม่อันตรายกว่าเหรอ?”
“ไม่หนีก็คือรอความตาย! อย่าลืมนะว่าถ้าผู้หญิงคนนั้นมีชีวิตรอดกลับมา พวกเราก็จบไม่สวยอยู่ดี” โจรปล้นสุสานที่มีความขัดแย้งเล็กน้อยกับเฝ่ยไป๋ลู่กลอกตา
อีกสามคนเงียบไปสักพัก
ใช่แล้ว มือของพวกเขาแปดเปื้อนเลือดไปแล้ว
ด้วยนิสัยที่พูดคำไหนคำนั้นของหญิงสาว บางทีพอพวกเขาออกไปจากหมู่บ้านเสี่ยวเหวินก็คงถูกเธอส่งเข้าคุกเป็นแน่
โจรปล้นสุสานเห็นท่าทางของคนอื่น ๆ อ่อนลง ก็พูดต่อไปว่า “ไม่ว่ายังไงก็ต้องตาย สู้พวกเราหาทางออกให้ชีวิตตัวเองไม่ดีกว่าเหรอ”
“ถูกต้อง!”
“หนีเถอะ ฉันเหนื่อยกับคืนวันที่ต้องวิตกกังวลมากพอแล้ว!”
คนทั้งสี่บรรลุข้อตกลง ก่อนจากไปพวกเขาทำลายทุกอย่างที่ทำได้ในห้องโถงบรรพบุรุษ
ห้องโถง
