หลักของห้องโถงบรรพบุรุษเป็นที่เดียวที่พวกเขาไม่ได้เข้าไป
โจรปล้นสุสานเปิดประตูห้องโถงหลักไม่ออก เขาเตะประตูไม้สีแดงหลายครั้งและระบายความโกรธออกมา “เหอะ! ไอ้ที่บ้า ๆ นี่ รอฉันออกไปก่อนเถอะ จะแจ้งตำรวจให้มาจับพวกแกทุกคนที่นี่เลย!”
“มีคนมาแล้ว รีบไปเร็ว!” คนอื่น ๆ เรียกให้เขารีบไป
โจรปล้นสุสานส่งเสียงตอบรับ
พวกเขาทั้งสี่เตรียมตัวหนีออกไปทางด้านหลัง แต่ทันทีที่พวกเขาเปิดประตูด้านหลัง ตาข่ายป่านขนาดใหญ่ก็ร่วงลงมาจากท้องฟ้า ดักจับพวกเขาทั้งกลุ่มขังไว้ด้วยกัน
“จับพวกคนเลวได้แล้ว!”
“ทำลายห้องโถงบรรพบุรุษแล้วคิดจะหนีงั้นเหรอ? วันนี้พวกเราจะลงโทษพวกคนนอกอย่างพวกแกในนามของเทพเจ้าภูเขา!”
เด็กอายุเจ็ดหรือแปดขวบหลายคนโกรธเคืองและขว้างก้อนหินใส่โจรปล้นสุสานกับคนอื่นทั้งสี่คน
ก้อนหินกระทบลงบนตัว ทำให้เกิดความเจ็บปวด
พวกเขาทั้งสี่คนดิ้นเร่า ต้องการสลัดให้หลุดจากพันธนาการของตาข่ายขนาดใหญ่ พลางจ้องมองอย่างดุดันไปทางกลุ่มเด็ก ๆ ที่จู่ ๆ ก็โผล่ออกมา
“พวกเด็กเปรต รีบปล่อยพวกเรานะ!”
“ไม่อย่างนั้น มันไม่มีผลไม้ดี ๆ ให้พวกแกกินแน่!*[2]”
“ถุย! ใครสนใจผลไม้ดี ๆ ของพวกแกกัน? ช่วงที่ผ่านมาก็กินและใช้ของของพวกเรา พวกแกจะมีผลไม้ดี ๆ ได้ยังไง”
เด็กน้อยหน้ากลมอายุดูโตกว่าใครเพื่อนหน้าตาบูดบึ้ง สั่งการสหายของตัวเองว่า “พวกเขาทุบห้องโถงบรรพบุรุษของพวกเรา พวกเราก็จะทุบพวกเขา! ทุบต่อเลย ซัดแรง ๆ เลย!”
“โอ๊ย!!!”
“ไสหัว
