บทที่ 115 เทพเจ้าภูเขา (2)
“ไม่ใช่แบบนั้น! เทพเจ้าภูเขาจะเป็นเทพชั่วร้ายได้ยังไง?” ซูม่านม่านเป็นคนแรกที่โต้กลับเสียงดัง
เนตรสวรรค์ที่เฝ่ยไป๋ลู่เปิดให้เธอยังไม่ถูกปิด
เธอจึงสามารถมองเห็นมังกรครามไร้ขาลอยละล่องไปตามหุบเขา อาศัยพละกำลังของตนเองที่ยังเหลืออยู่ขับไล่พลังงานสีดำที่แทรกซึมสู่ภูเขาและพลังงานสีดำเหล่านั้นคือความชั่วร้ายที่พวกเขาทำ
ไม่ใช่เพราะเทพเจ้าภูเขาเกลียดชังและสาปแช่งพวกเขา เป็นพวกเขาเองที่กำลังช่วยคนอื่นทำร้ายเทพเจ้าและช่วยคนอื่นทำชั่ว
“ม่านม่าน หลานถูกคนนอกพวกนี้หลอกแล้ว!” ปู่ซูรู้สึกขมขื่นและเกลียดชัง รวมทั้งผิดหวังอย่างมาก
เหมียวจื่ออั๋งเกาหัวแล้วพึมพำขึ้นมาว่า “คาดคะเนตามระยะเวลาแล้ว ในช่วงเวลาคับขันไม่ใช่แค่หมู่บ้านเสี่ยวเหวินเท่านั้นที่ประสบกับสภาวะอดอยากหรอกนะ เทพเจ้าภูเขาไม่ได้ทำให้เกิดช่วงเวลาสามปีแห่งภัยพิบัติธรรมชาติ*[1]ไม่ใช่หรือไง? ถ้ามีความสามารถยิ่งใหญ่ขนาดนั้นคงไม่อยู่บนยอดเขาคับแคบนี้หรอก”
กานว่างมองเขาด้วยสายตาชื่นชม ใช่เลย เขาเองก็คิดแบบนี้เหมือนกัน
แต่ว่าหมู่บ้านถูกปิดมานาน คนทั้งสามแห่งหมู่บ้านเสี่ยวเหวินจึงไม่ได้ติดต่อกับโลกภายนอกต่างงุนงง “ภัยพิบัติสามปีแห่งความอดอยากงั้นเหรอ?”
“รู้หรือเปล่าว่าราชวงศ์ชิง*[2] ถูกขังไว้ในประเทศ? พวกคุณในตอนนี้กำลังเลียนแบบราชวงศ์ชิง ปิด ‘หมู่บ้าน’ เลยไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกภายนอกเลยถึงได้ถูกคนหลอกจนหัวหมุน” เหมียว
