จื่ออั๋งเชิดหน้าขึ้นแล้วให้เกร็ดความรู้เรื่องสามปีแห่งความยากลำบาก*[3] แก่พวกเขา
มังกรครามไร้ขาที่แสนชาญฉลาดส่งเสียงคำราม พร้อมพ่นลมหายใจออกมาด้วยท่าทางโกรธเคือง
เฝ่ยไป๋ลู่ยื่นมือมารับแสงสีขาวที่ทะยานออกมาจากตัวมัน แสงสีขาวสายนั้นล้อมรอบปลายนิ้วของเธออย่างแนบชิดแล้วค่อย ๆ จมลงในฝ่ามือของเธอ
หลังจากเรียบเรียงความทรงจำเทพเจ้าภูเขาเสร็จแล้ว เฝ่ยไป๋ลู่จึงถอนหายใจและมองไปทางปู่ซูผู้ดื้อรั้น
“คุณจำได้แค่ว่าคนของหมู่บ้านเสี่ยวเหวินกินดินกวนอิม ตัดเนื้อที่ขาตัวเองแล้วโทษว่าเทพเจ้าภูเขาสร้างภัยพิบัติ แต่กลับจำไม่ได้ว่า เห็ด หน่อไม้ กวาง และกระต่ายที่ปรากฏขึ้น รวมถึงใบไม้ที่งอกออกมาเป็นครั้งคราวนั้นช่วยชีวิตคนไปกี่คน”
ทุกอย่างบนภูเขาล้วนเป็นของเทพเจ้าภูเขา
และในเวลานั้นเทพเจ้าภูเขาถูกคนตัดขาออกทั้งสี่ข้าง ถูกควบคุมและกักขัง แต่สะสมพลังอันน้อยนิดที่มีทั้งหมดกระตุ้นพืชและสัตว์มาเป็นอาหารให้ชาวบ้านอย่างยากลำบาก
เมื่อผู้คนตกอยู่ในความลำบากและสิ้นหวังถึงขีดสุดก็จะเลือกรับการปลอบประโลมทางจิตวิญญาณผ่านศรัทธา โดยหวังว่าเทพเจ้าจะประทานพลังให้พวกเขาหลุดพ้นจากสถานการณ์ยากลำบาก แต่ก็มีคนเลือกเดินไปยังจุดที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงเช่นกัน โดยโทษว่าความชั่วร้ายทั้งหมดเป็นฝีมือของเทพเจ้า
เฝ่ยไป๋ลู่ส่ายหัว เห็นได้ชัดเลยว่าปู่ซูเป็นอย่างหลัง
“ปู่ หนูจำได้ว่าปู่เคยบอกว่า ปีนั้นปู่ตามคนกลุ่มใหญ่เข้าไปหาของกินบนภู
