เขา”
ซูม่านม่านพูดด้วยน้ำเสียงอึดอัดใจว่า “ปู่ทั้งหิวทั้งคอแห้ง จนกลิ้งลงไปในหลุมบนภูเขา ตื่นขึ้นมาก็เจอเห็ดอยู่ใต้ร่างปู่หลายดอก พอกินแล้วถึงได้มีแรงปีนออกจากเขา”
ปู่ซูโอดครวญอยู่หลายครั้ง ถ้าไม่ใช่เพราะเห็ดพวกนั้น เขาคงไม่มีชีวิตรอด
ที่แท้ทุกอย่างล้วนแต่เป็นคุณงามความดีของเทพเจ้าภูเขาหรือนี่…
ในดวงตาที่ขุ่นมัวของปู่ซูเต็มไปด้วยอารมณ์ยากจะคาดเดาได้
สีหน้าเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวและเทาแล้วร่างก็ล้มลงบนพื้น
“ปู่ อย่าทิ้งหนูไป!” ซูม่านม่านกรีดร้องแล้วก้าวไปพยุงเขาขึ้น ร่างเล็ก ๆ สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
มีคนเสียชีวิตมากมายในหมู่บ้านเสี่ยวเหวิน เธอไม่อยากเห็นคนข้างกายเธอเป็นอะไรอีกแล้ว!
ซูจือซินเดินมาด้านหน้าแล้วโอบคนทั้งคู่ไว้ในอ้อมแขน เธอมองไปทางเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยสายตาอ้อนวอน “ขอร้องละ คุณช่วยคุณปู่ด้วย อย่าให้เขาเป็นอะไรเลย”
เฝ่ยไป๋ลู่ย่อตัวลงแล้ววางมือลงบนชีพจรของปู่ซู เธอมองหน้าเขาอีกครั้งแล้วเม้มริมฝีปากไม่พูดอะไร
ปู่ซูใช้หนอนพิษกู่ยืดอายุตัวเอง พอมีชีวิตอยู่มาได้นานหลายปี ร่างกายที่เคยเข้มแข็งก็ใกล้หมดสิ้นกำลังแล้ว และเมื่อเจ้าตัวไร้ซึ่งพลังและจิตวิญญาณแล้ว เขาจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน
ที่สำคัญคือเขาไม่มีความคิดที่จะมีชีวิตอยู่
ซูม่านม่านรู้สึกเหมือนตกลงไปในห้องใต้ดินน้ำแข็ง ร่างกายเธอสูญเสียเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี
ดวงตาของซูจือซินแดงเล็กน้อย แต่กลับไม่มีน้ำตาไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว
เธอกัดฟัน
