อุ้มเขาด้วยมือเดียวแล้วประคองอีกคนเดินไปทางหมู่บ้าน “กลับบ้านกัน ฉันจะพาเธอกลับบ้าน กลับไปแล้วเชิญคุณยายแม่บุญธรรมมา เธอต้องมีวิธีแน่…”
ซูจือซินพูดพึมพำกับตัวเอง และไม่รู้ว่ากำลังพูดกับซูม่านม่านหรือบอกตัวเอง
เรื่องที่ปู่ซูทำคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ แต่คนผู้นี้ก็เป็นญาติที่มีอยู่ไม่กี่คนที่ต้องพึ่งพาอาศัยกันไปตลอดชีวิต และสายใยแห่งความรักในครอบครัวย่อมไม่มีวันขาด
โลกไม่ได้มีเพียงสีขาวหรือดำเท่านั้น
เฝ่ยไป๋ลู่มองพวกเขาเดินจากไปไกลลับตา ต่อมาเธอปกปิดอารมณ์อันซับซ้อนในดวงตาแล้วหันไปทางกานว่างกับเหมียวจื่ออั๋ง “ไปกันเถอะ พวกเราเองก็มีสิ่งที่ควรทำ”
หลังจากขับไล่พลังหยินและพลังชั่วร้ายไปอย่างสมบูรณ์แล้ว เหมียวจื่ออั๋งก็เหนื่อยจนกลายเป็นอัมพาตและหย่อนบั้นท้ายนั่งลงบนพื้น
เหมียวจื่ออั๋งหยิบโทรศัพท์ออกมา ตอนที่เขาตระหนักได้ว่าไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ตก็คิดจะโยนกลับเข้าไปในกระเป๋า แต่แล้วก็กดหน้าจอโดยไม่ตั้งใจ
“!” เขาอ่านข่าวที่โผล่ขึ้นมาบนหน้าจอ แล้วดวงตาก็เบิกกว้าง “หัวหน้า มีสัญญาณแล้ว!”
เฝ่ยไป๋ลู่ “อา รู้แล้ว”
เหมียวจื่ออั๋งเองก็ไม่ได้สนใจความเฉยเมยของเฝ่ยไป๋ลู่เช่นกัน เขาคลิกปุ่มเปิดแอปโต้วโซ่วอย่างมีความสุข “ให้ฉันดูหน่อยว่ามีเรื่องสำคัญอะไรบ้างที่เกิดขึ้นสองสามวันนี้ เพื่อเสริมคลังข้อมูลของฉัน”
“นักประวัติศาสตร์ที่มีชื่อเสียงหลายคนกำลังหักล้างข่าวลือบนโลกโซเชียล ‘คำจารึกสุสานจักรพรรดิ’ เ
