ปโต้วโซ่วใช่ไหม? เข้าห้องถ่ายทอดสดของฉัน แล้วให้รางวัลคืนมาแล้วกัน”
‘ยากจนเป็นบ้า กับเงินแค่เจ็ดร้อยหยวนก็ยังคิดเล็กคิดน้อย?’ หานเสียวเสี่ยวหลุบสายตาลง ซ่อนประกายเย้ยหยันในดวงตาของตัวเอง ครั้นพอเงยหน้าขึ้นก็แย้มยิ้มบาง ๆ อีกครั้ง
หานเสียวเสี่ยวเปิดห้องถ่ายทอดสด
วินาทีต่อมาเธอก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นว่าในห้องถ่ายทอดสดระดับความนิยมของเฝ่ยไป๋ลู่มีมากกว่าหนึ่งล้าน
หานเสียวเสี่ยว “!”
ความคิดเห็นบนหน้าจอวิ่งผ่านไปราวกับเกล็ดหิมะ
[ฉันอ่อนไหวเกินไปหรือเปล่า? รู้สึกว่าคำพูดของคนคนนี้แปลก ๆ เหมือนว่าเธอรู้สึกเสียใจที่เฝ่ยไป๋ลู่ต้องจ่ายเงิน แต่ทำไมจะต้องพูดแทงใจดำคนอื่นด้วย? เหมือนแสดงตัวว่าสงสารและสร้างบุญคุณกับเฝ่ยไป๋ลู่ยังไงยังงั้น]
[+1 เหมือนเพื่อนร่วมงานฉันเลย น่ารำคาญมาก]
[ถึงคุณจะพูดเรื่องจริง แต่ไป๋ลู่ไม่จำเป็นต้องได้รับความเห็นใจจากคุณ]
[มีคนในห้องถ่ายทอดสดเยอะขนาดนี้ หนึ่งคนซื้อของขวัญที่ถูกที่สุด ไม่รวมค่านายหน้า มูลค่าการไลฟ์สดก็มากกว่าเจ็ดร้อยไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า ใครกำลังดูถูกใครเอ่ย]
เมื่ออ่านความคิดเห็นบนหน้าจอเหล่านี้ หานเสียวเสี่ยวก็หน้าแดงก่ำ
เธอเคยตรวจสอบและรู้ว่าเฝ่ยไป๋ลู่เป็นคนดังทางอินเทอร์เน็ตด้วยการอาศัยวิธี ใช้เรื่องลี้ลับเลื่อนลอยเชื่อถือไม่ได้มาดึงดูดยอดการเข้าชม เธอจึงดูถูกเฝ่ยไป๋ลู่อยู่ในใจ
กระทั่งยังนึกว่าเป็นคนยากจนที่น่าสงสาร
แต่คิดไม่ถึงว่าเงินรางวัลเจ็ดร้อยหยว
