นที่เธอมอบให้ จะไม่ก่อให้เกิดแรงกระตุ้นใด ๆ ในห้องถ่ายทอดสดเลย
เป็นครั้งแรกที่จ่ายเงินแล้วซื้อความสุขให้ตัวเองไม่ได้!
หลังจากหานเสียวเสี่ยวให้รางวัลแล้ว เธอก็ออกจากห้องถ่ายทอดสดอย่างอัดอั้นตันใจ
“หุบเขาชิงเซี่ยแห่งนี้เป็นสถานที่ห่างไกล คนท้องถิ่นหนีออกไปหาความก้าวหน้าข้างนอกหมดแล้ว มีคนอยู่ไม่มาก กอปรกับนักท่องเที่ยวก็มาน้อย สภาพจึงค่อนข้างแย่ แต่ยังดีที่มีไฟฟ้าและอินเทอร์เน็ต…”
เหมียวจื่ออั๋งเดินนำกลุ่มคนไปข้างหน้า เมื่อเดินมาถึงหน้าโรงแรมเล็ก ๆ เขาก็ตะโกนเสียงดังเข้าไปข้างใน “ปู่เฉิง ผมเอาเงินมาแล้วครับ!”
จู่ ๆ ก็มีศีรษะโผล่ขึ้นมาที่เคาน์เตอร์ต้อนรับอันว่างเปล่า
[โหย! เล่นเอาฉันตกใจหมดเลย!]
เฝ่ยไป๋ลู่ถือกล้องเดินเข้าไปใกล้ ทำให้ชาวเน็ตมองเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น แล้วพบว่าด้านหลังเคาน์เตอร์ที่สูงหนึ่งเมตรมีชายอายุมากกว่าห้าสิบปีเอนตัวอยู่บนเก้าอี้โยกตัวหนึ่ง
ชายชรามองเหมียวจื่ออั๋งอย่างง่วงงุน และสักครู่ก็ราวกับจำได้แล้วว่าเป็นใคร เขาจึงลุกขึ้นนั่ง โบพัดที่ทำจากต้นปาล์มอย่างเกียจคร้าน “เอาเงินมาสิ”
เหมียวจื่ออั๋งส่งเงินให้เขา ชายชราจุ่มนิ้วลงในน้ำลายแล้วนับเงิน หลังจากหาเงินทอนและกุญแจให้แล้ว เขาเอนตัวพิงเก้าอี้โยกอีกรอบด้วยท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาว
“เรื่องที่พักเชิญนายพูดแทนฉันได้เลย ฉันขี้เกียจจะพูดมาก นายบอกกับคนอื่น ๆ เลยว่า ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ฉันก็ไม่สนใจ”
ทัศนคติการบริการแบบนี้ หา
