กเปลี่ยนเป็นคนธรรมดาคงจะโกรธไปนานแล้ว
เหมียวจื่ออั๋งยิ้มตาหยี พยักหน้าอย่างอารมณ์ดี “เอาละ ๆ ปู่เฉิง ผมจะอธิบายให้พวกเขาฟังแน่”
เมื่อรับกุญแจห้อง แล้วออกมาจากแผนกต้อนรับ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็หายไป
เหมียวจื่ออั๋งมองหน้าทุกคนแล้วพูดว่า “เมื่อกี้มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ฉันยังไม่ได้พูด ที่โรงแรมนี้ กลางคืนจะมีผีสิง ตอนทุกคนนอนหลับก็ระวังหน่อยละ”
[เข้าสู่หนังสยองขวัญภายในหนึ่งวินาทีเลยเหรอ?]
[พอพูดแบบนี้แล้ว ฉันก็รู้สึกว่าบ้านหลังนี้น่าขนลุกมากอะ น่าสยองขวัญสุด ทำไมไม่เปลี่ยนไปอยู่หลังอื่นล่ะ?]
[ก่อนหน้านี้มีคนพูดว่านี่คือโรงแรมเดียวในหุบเขาชิงเซี่ย ไม่พักที่นี่ก็ไม่มีที่อื่นแล้วล่ะ]
[อย่าทำให้ตัวเองต้องกลัวสิ โรงแรมผีสิงเนี่ย อาจจะเป็นแนวคิดที่ใช้ดึงดูดนักท่องเที่ยวก็ได้]
ตอนนี้มีความคิดเห็นทุกแบบบนหน้าจอ
ทุกคนล้วนไม่แปลกใจกับคำพูดของเหมียวจื่ออั๋ง
ท้ายที่สุดแล้วคะแนนของภารกิจที่สองจะปรากฏที่โรงแรมแห่งนี้
ส่วนเรื่องถูกผีหลอกตอนกลางคืน…
มุมปากเฝ่ยไป๋ลู่ยกขึ้นเบา ๆ สิ่งที่เธอกลัวน้อยที่สุดก็คือเทพเจ้าและผี
เจียงชิงกับหานเสียวเสี่ยวกระตือรือร้นถึงขีดสุดและหวังว่าเที่ยงคืนจะมาถึงไว ๆ พวกเขาจะได้จับผีได้
“โรงแรมเล็ก ๆ นี้มีสองชั้น แต่ละชั้นมีห้าห้อง ไม่รวมห้องเจ้าของหนึ่งห้อง ทั้งหมดมีห้องให้เช่าจำนวนเก้าห้อง”
กานว่างมองไปรอบ ๆ และพูดว่า “ตอนนี้มีห้องว่างสามห้องสำหรับพวกเราเจ็ดคน ที่เหลือหกห้
