ๆ ดังขึ้นเมื่อปู้ฟางเดินช้าๆ ออกมาจากร้าน ดูไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจแต่อย่างใด
ชายหนุ่มก้าวเข้าไปหามังกรอุทกตัวมหึมา เขายกมือตบร่างไร้วิญญาณของมันแล้วยิ้มมุมปาก ก่อนจะเก็บซากมังกรอุทกทั้งตัวเข้าไปในกระเป๋าคลังเก็บของระบบ
หลังเก็บซากมังกรเรียบร้อยแล้ว ปู้ฟางก็ตบมือเข้าด้วยกันด้วยความยินดี เขาหันศีรษะกลับมามองฝูงชนที่ด้านหลัง ก่อนจะเดินย้อนเข้าร้านไป
“ร้านเปิดให้บริการตามปกติ ยินดีต้อนรับลูกค้าทุกท่าน” น้ำเสียงเรียบเฉยของปู้ฟางดังขึ้น พาให้ทุกคนตื่นจากภวังค์ แต่อนิจจาไม่มีใครรู้สึกอยากกินอะไรทั้งนั้นในตอนนี้ ทุกคนกล่าวลาปู้ฟางก่อนจะพากันเดินจากไป
ไม่นานหลังจากนั้น ร้านเล็กๆ ก็ว่างโล่ง
ปู้ฟางไม่ใคร่จะใส่ใจนัก เขาเหลือบมองเจ้าดำที่นอนอยู่บนพื้น ก่อนจะหันหลังเดินเข้าครัวไป
จีเฉิงเสวี่ยกลับไปยังวังหลวง เซียวเยวี่ยกับเซียวเหมิงเองก็มาคอยอยู่ที่ท้องพระโรงแล้ว
แม้ว่าการบรรลุขั้นปราณสู่ระดับเจ็ดขั้นนักพรตยุทธการของเซียวเยวี่ยนั้นนับเป็นเรื่องน่ายินดียิ่งสำหรับจักรวรรดิในเวลานี้ แต่กลับไม่มีใครยินดียินร้ายนักหลังจากการต่อสู้ที่เพิ่งจะจบลงไป
หากต้องเผชิญกับพลังมหาศาลเช่นนั้น ระดับเจ็ดขั้นนักพรตยุทธการก็ไม่ต่างอะไรจากคนไร้ความสามารถ ความรู้สึกตื่นเต้นกับพัฒนาการครั้งนี้ของเซียวเยวี่ยเองก็มลายหายไปด้วยเช่นกัน เหลือไว้เพียงความกระหายอยากจะแข็งแกร่งยิ่งขึ้นเท่านั้น
…
เซี่ยอวี่ที่ร่างกายอาบไปด้วยโลห
