ลงที่มาถึงร้านสายแล้ว ก็เดาได้ไม่ยากว่าที่ผ่านมาไอ้หนุ่มนี่ทำตัวเอื่อยเฉื่อยทิ้งเวลาไปเฉยๆ ขนาดไหน
เขาโยนมีดทำครัวหนักอึ้งลงไปปักอยู่บนเขียงตรงหน้าเซียวเสี่ยวหลงจนเกิดเสียงทึบๆ ดังฉึก
“เอาละ… วันนี้รวมถึงวันพรุ่งนี้ด้วยเจ้าไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่ต้องใช้มีดทำครัวเล่มนี้ฝึกทักษะการใช้มีดและการแกะสลัก จะหยุดมือได้ก็ต่อเมื่อข้าพอใจแล้วเท่านั้น” ปู้ฟางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วเดินหายไป ไม่ใส่ใจใบหน้าระทมทุกข์ของเซียวเสี่ยวหลงแม้แต่น้อย
อวี่ฝูมองเซียวเสี่ยวหลงด้วยสายตาสงสาร ครั้งหนึ่งนางเคยแอบลองยกมีดทำครัวของปู้ฟาง แต่แค่จะยกโบกยังยกแทบไม่ขึ้น แล้วนับประสาอะไรกับการจะใช้มันทำอาหารเล่า
เซียวเสี่ยวหลงทั้งเศร้าโศกและขุ่นเคือง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นี่เป็นหลุมที่เขาขุดขึ้นมาเอง ชายหนุ่มทำได้เพียงเพียงปาดน้ำตาแล้วกระโดดลงไปเท่านั้น
ตอนที่ปู้ฟางเดินออกไปในห้องอาหาร เจ้าอ้วนจินกับผองเพื่อนก็มาถึงพอดี ต่างส่งเสียงจ้อกแจ้กจอแจกันยกใหญ่ ส่วนโอวหยางเสี่ยวอี้ก็กระโดดกระเด้งมาที่ร้านอย่างสำราญใจเช่นกัน
“อรุณสวัสดิ์เถ้าแก่ปู้! ไม่เจอกันนานเลยนะ” ดวงตาของเจ้าอ้วนจินเป็นประกายขณะเอ่ยทักทายกลั้วเสียงหัวเราะร่าเริง
เหล่าเพื่อนตัวอ้วนของเจ้าอ้วนจินเดินตามหลังเขาเข้าร้านมา ส่วนโอวหยางเสี่ยวอี้ก็เริ่มจำรายการอาหารตามที่ทุกคนสั่งอย่างคุ้นเคย จากนั้นก็บอกต่อให้ปู้ฟางรู้
ปู้ฟางเอ่ยทักทายกลุ่มช
