สิ่งนี้ดูไม่เหมือนอาหารที่สามารถกินได้… ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจินตนาการเอาไว้ จึงไม่น่าแปลกใจที่ทุกคนจะรู้สึกกังขาขึ้นมา
แม้แต่เซียวเสี่ยวหลงและอวี่ฝูก็ยังงุนงง ทั้งสองไม่เคยพบเคยเห็นอาหารที่มีรูปร่างหน้าตาประหลาดพิกลเช่นนี้มาก่อน
ใบหน้าของชายชราร่างท้วมเต็มไปด้วยตื่นตกใจ แต่สีหน้านั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว เขาขมวดคิ้วพลางพินิจพิเคราะห์ผลึกน้ำแข็งตรงหน้า จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองปู้ฟางในใจเต็มไปด้วยคำถาม
“เถ้าแก่ปู้… นี่มันอาหารชนิดใดกัน” ชายชราถาม
เขาเป็นพ่อครัวมากประสบการณ์และเคยพบเห็นอาหารหน้าตาประหลาดมานักต่อนัก จึงไม่ได้ตกอกตกใจจนเกินเหตุ เพียงแค่ไม่สามารถระบุได้ว่าอาหารตรงหน้านี้คืออะไร ดังนั้นเขาจึงถามชายหนุ่มออกไปตรงๆ และหวังเพียงว่าอีกฝ่ายจะให้คำอธิบายกลับมา
ทว่าปู้ฟางกลับยกมุมปากขึ้นแล้วไม่กล่าวอะไร เขาชี้ไปที่แท่งหวานเย็นซึ่งยื่นออกมาจากผลึกน้ำแข็ง
นัยน์ตาของชายชราหดแคบขณะยื่นมือไปหยิบแท่งหวานเย็นขึ้นมา ทันใดนั้นความเย็นของมันก็แผ่ซ่านไปทั่วกายจนทำให้ใบหน้าของชายชราสั่นเล็กน้อย
ผลึกน้ำแข็งเองก็ติดขึ้นมากับหวานเย็นแท่งด้วย
“ลองกัดดูสิ แล้วท่านจะประหลาดใจ” ปู้ฟางกล่าว
เจ้านี่…กินได้จริงๆ น่ะหรือ
ชายชราร่างท้วมปรายตามองปู้ฟางด้วยความสงสัย เมื่อเห็นใบหน้านิ่งสงบของอีกฝ่าย เขาก็หรี่ตาลง เปิดปากแล้วกัดที่มุมหนึ่ง
“โอ้!”
ทันทีที่ชายชรากัดหวานเย็นแท่ง ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง นัยน์ตาดำหด
