น แถมทักษะการทำอาหารก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ายอดฝีมือเลย หากยายเด็กเยี่ยจึหลิงไม่กลับไปพูดกรอกหูว่าอาหารที่เขาทำเทียบอาหารของเถ้าแก่ปู้ไม่ได้สักนิด เขาคงไม่ยอมดั้นด้นเดินทางไกลเป็นพันๆ ลี้เพื่อมาเหยียบสถานที่สันโดษห่างไกลอย่างจักรวรรดิวายุแผ่วเป็นแน่
แม้จักรวรรดิวายุแผ่วจะเป็นอาณาจักรของมนุษย์ แต่ในทวีปที่ใหญ่โตอย่างทวีปมังกรซ่อนเร้นแห่งนี้ ที่นี่ไม่นับว่ามีความพิเศษแต่อย่างใด เป็นแค่มุมเล็กๆ มุมหนึ่งเมื่อเทียบกับดินแดนทางใต้ด้วยซ้ำ
ชายชราหรี่ตามองอาหารในจานที่ปู้ฟางถืออยู่ จากนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น และด้วยสายตาที่เฉียบแหลม เขาก็มองออกทันทีว่าสิ่งที่ปู้ฟางถือเข้ามานั้นคืออะไร
“ก้อนน้ำแข็งรึ” ชายชราพึมพำเสียงแผ่วด้วยความงุนงง
ปู้ฟางเดินตรงมาหาชายชรา จากนั้นก็วางจานอาหารลงตรงหน้าอีกฝ่าย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “นี่คืออาหารจานใหม่ของข้า หวานเย็นแท่งตับมังกร เชิญท่านชิมดูได้”
พูดจบปู้ฟางก็เคาะนิ้วเรียวยาวลงบนโดมน้ำแข็งเบาๆ
