นิ้วเรียวยาวของปู้ฟางเคาะลงบนโดมน้ำแข็ง ตอนนั้นเองน้ำแข็งก็ส่งเสียงแตกร้าวออกมาเบาๆ
ลำแสงพลังปราณเที่ยงแท้สีขาวระเบิดออกมาจากนิ้วของชายหนุ่ม ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในโดมน้ำแข็ง ตอนนั้นเองโดมน้ำแข็งก็แปรเปลี่ยนเป็นดอกไม้ดอกตูมที่ค่อยๆ คลี่กลีบดอกแต่ละกลีบออกมาท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน
ไอเย็นที่โดมน้ำแข็งกักเก็บไว้พวยพุ่งออกมาประหนึ่งเมฆรูปเห็ด ทะยานขึ้นไปถึงเพดานก่อนจะกระจายตัวออกไป
ลำแสงสีขาวค่อยๆ พุ่งออกมาจากจานกระเบื้องสายแล้วสายเล่า นัยน์ตาของทุกคนล้วนสะท้อนประกายระยับของลำแสงตรงหน้า
ทว่าผิดไปจากที่ทุกคนคาดไว้ ไม่มีกลิ่นใดกระจายออกมาพร้อมลำแสงเจิดจ้าที่ว่านี้เลย ทุกคนในร้านต่างรู้สึกเหลือเชื่อ เพราะสำหรับคนส่วนใหญ่ พวกเขามักชอบตัดสินอาหารล่วงหน้าจากกลิ่นของมันว่าอาหารจานดังกล่าวอร่อยหรือไม่
ลำแสงนั้นค่อยๆ สลายหายไป จากนั้นดวงตาของทุกคนก็หรี่ลงขณะเพ่งมองสิ่งที่อยู่บนจานกระเบื้อง ก้อนน้ำแข็งกระจัดกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยอยู่บนจาน และตรงกลางจานมีผลึกน้ำแข็งรูปร่างเหมือนเพชรวางอยู่
“เจ้านี่…กินได้แน่หรือ”
“หรือเถ้าแก่ปู้ก็ทำพลาดเป็นกับเขาเหมือนกัน… นี่มันงานศิลปะชัดๆ จะเป็นของกินไปได้อย่างไร”
“งดงามเหลือเกิน แต่เจ้าสิ่งนี้กินได้จริงๆ น่ะหรือ”
…
เหล่าคนที่อยู่ในร้านล้วนฉงนสนเท่ห์ไปตามๆ กัน พวกเขาต่างครุ่นคิดด้วยความสงสัย สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไร้ซึ่งกลิ่นใดๆและเมื่อประเมินจากรูปร่างหน้าตา
