โจมตี มีผู้บาดเจ็บล้มตายไม่น้อยเช่นกัน…”
จีเฉิงเสวี่ยที่ยังคงเศร้าโศกกับการตายของเหลียนฟู่ปวดศีรษะขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินข่าวร้ายนี้
เมืองใหญ่หลายเมืองถูกโจมตีในเวลาเดียวกันเช่นนี้ อีกไม่นานมหันตภัยต้องแพร่ขยายไปทั่วอาณาจักรวายุแผ่วเป็นแน่
เหตุใดจู่ๆ เหล่าอสูรเวทจึงออกมาเพ่นพ่านโจมตีผู้คนชนิดไม่มีปี่มีขลุ่ยกัน อสูรเวทเหล่านั้นอยู่ร่วมกับมนุษย์ด้วยดีมาตลอด ทำไมถึงได้มาก่อปัญหาเอาตอนนี้ จีเฉิงเสวี่ยไม่อาจกล่อมให้ตัวเองเชื่อได้สักนิดว่าไม่มีแผนการร้ายอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้
จริงอยู่ที่ฤดูผสมพันธุ์ซึ่งใกล้จะมาถึงทำให้เหล่าอสูรเวทฉุนเฉียวได้ง่าย แต่ในประวัติศาสตร์ก็แทบไม่มีเหตุการณ์ที่พวกมันเข้าโจมตีเมืองต่างๆ ของมนุษย์พร้อมกันเช่นนี้
“ท่านแม่ทัพเซียว รีบส่งคนไปตรวจดูสถานการณ์เพิ่มเติม สืบข่าวที่แท้จริงออกมาให้ได้มากที่สุด แล้วก็ส่งกองทัพไปยังเมืองต่างๆ เพื่อปราบเหล่าอสูรเวททั้งหมดโดยเร็ว”
จักรพรรดิหนุ่มนวดขมับพลางตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาทำได้ในขณะนี้
เซียวเหมิงพยักหน้ารับคำ เพ่งมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกเข้าอกเข้าใจ ก่อนหันหลังกลับแล้วเดินออกจากท้องพระโรงไป
จีเฉิงเสวี่ยเม้มปาก พึมพำบางอย่างกับตนเอง จากนั้นก็ยกศีรษะขึ้นพลางถอนหายใจออกมา ตั้งแต่อดีตกาลนานมาแล้วที่คนเป็นจักรพรรดิต้องแบกรับภาระมากมายไว้บนบ่า มีคนไม่น้อยมองว่าตำแหน่งนี้คือตำแหน่งที่สวรรค์ประทาน และพยา
