ยามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ครอบครองมัน แต่มีใครบ้างที่จะตระหนักถึงหน้าที่อันใหญ่หลวงซึ่งมาพร้อมบัลลังก์หลังนี้
จู่ๆ ชายหนุ่มก็อดนึกถึงอาหารเลิศรสและสุราชั้นเลิศของร้านเถ้าแก่ปู้ขึ้นมาไม่ได้
เขานึกถึงวันที่เรียบง่ายมีอิสระเสรี ที่สามารถละเลียดอาหารอร่อยและดื่มด่ำกับรสสุราได้อย่างสบายใจ
…
ปู้ฟางกลับมาที่ร้านอย่างปลอดภัย พายุรุนแรงค่อยๆ บรรเทาลงเมื่อลำแสงของวงแหวนปราณสลายหายไป
เมื่อได้กลับมาที่ห้องของตัวเอง ปู้ฟางก็รู้สึกหายใจหายคอได้ทั่วท้องเสียที ร่างสำเนาของเจ้าขาวหายไปแล้ว ทว่าชายหนุ่มก็ไม่ได้ใส่ใจแต่อย่างใด
ปู้ฟางได้กลิ่นเหม็นๆ ออกมาจากตัว เขาย่นคิ้วพลางเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่ออาบน้ำทันที
ไอร้อนลอยล่องออกมาไม่หยุด ทำให้เส้นผมของปู้ฟางยังชื้นอยู่เล็กน้อย หลังจากสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ ชายหนุ่มก็เดินออกจากห้องน้ำมารู้สึกสดชื่นมีชีวิตชีวาอีกครั้ง
เขาใช้หวีสางผมที่เปียกชื้นแล้วปล่อยมันไว้อย่างนั้น จากนั้นก็เดินออกจากห้องลงไปยังชั้นล่าง
หลังจากที่ไม่อยู่ร้านมานานหลายวัน ปู้ฟางจึงอดห่วงไม่ได้ว่าธุรกิจการค้าของตนจะเป็นเช่นไรบ้าง
เสียงจากในครัวฟังดูค่อนข้างวุ่นวาย มีทั้งเสียงสับ เสียงทอด เสียงหม้อไหกระทบกันดังเข้าโสตประสาทของชายหนุ่มไม่หยุดหย่อน
กลิ่นหอมลอยล่องอยู่ทั้งในครัวและบริเวณร้าน ทำให้อดที่จะสูดลมหายใจลึกไม่ได้
“ไม่เลวเลย ลูกศิษย์ทั้งสองคนของข้ามีพัฒนาการขึ้นมาก” ปู้ฟางพยักหน้า ใบหน้าป
