รากฏความพึงพอใจ เพียงแค่ดมกลิ่นหอมของอาหารที่ลอยอยู่ในอากาศ เขาก็สามารถระบุระดับฝีมือการทำอาหารของพ่อครัวแม่ครัวฝึกหัดทั้งสองได้
ปู้ฟางไม่ได้เข้าไปในครัว แต่เลือกเดินไปยังบริเวณห้องอาหารแทน
ทว่าก่อนที่จะได้ก้าวเท้าเข้าไป ชายหนุ่มก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันดังมาจากข้างใน
คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันทันที
การทะเลาะเบาะแว้งนั้นแทบไม่เคยเกิดขึ้นในร้านของเขา ตั้งแต่เหตุการณ์ต้นตื่นรู้ทางห้าสาย เหล่าผู้คนในนครหลวงก็ไม่กล้ามาทำตัวอหังการใส่กันในร้านแห่งนี้อีก
แม้ร้านของเขาจะไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วจักรวรรดิ แต่ในนครหลวงแห่งนี้ แม้แต่พวกคนร่ำรวยทรงอำนาจก็ยังไม่กล้าทำตัวโง่เง่าหาเรื่องเข้าตัวที่ร้านของเขา
“ตาแก่ผู้นี้เดินทางมาไกลจากดินแดนแสนภูผา แต่เจ้ากลับเอาของห่วยๆ เช่นนี้มาให้ข้ากินรึ แม้รสชาติจะไม่จัดว่าแย่ และพลังปราณก็ยังมีอยู่เต็มเปี่ยม แต่มันยังห่างไกลจากคำยกย่องชมเชยที่ข้าได้ยินคนอื่นเขาพูดกัน” น้ำเสียงขุ่นเคืองห้วนสั้นดังมาในอากาศ
“ข้าก็บอกท่านไปแล้วว่าตอนนี้เถ้าแก่ปู้ไม่อยู่ร้าน อาหารทั้งหมดนี้เหล่าพ่อครัวแม่ครัวฝึกหัดเป็นคนทำ ทุกคนที่มากินต่างก็รู้เรื่องนี้ดี แล้วเหตุใดท่านถึงยังบ่นโน่นบ่นนี่อีกเล่า” เสียงที่ตอบกลับมาของโอวหยางเสี่ยวอี้เจือทั้งความหงุดหงิดและใจร้อน
ปู้ฟางหรี่ตา ดูเหมือนว่าจะมีลูกค้าไม่สบอารมณ์กับรสชาติของอาหาร ชายหนุ่มยั้งปากตัวเองไว้ไม่ให้แสดงความคิดเห็นออกมา แม้ฝ
