้อปลาสีขาวเคลือบด้วยน้ำซอสสีน้ำตาลแดงที่ข้นเสียจนยืดเป็นสายถูกยกขึ้นมาตามแรงดึง
เนื้อปลาสั่นไหวเบาๆ มันทั้งขาวทั้งแวววาว แถมยังมีไอร้อนกรุ่นลอยขึ้นมาอีกด้วย น้ำซอสเข้มข้นส่งกลิ่นน่าหลงใหลเจือรสเปรี้ยว ไม่ว่าใครที่ได้กลิ่นต่างก็ล้วนน้ำลายสอทั้งสิ้น
เซียวเคออวิ่นเบิกตากว้าง ความกระตือรือร้นแทรกตัวขึ้นมาบนใบหน้าที่อ่อนล้า เขาเม้มปากขณะจ้องไปยังเนื้อปลาที่หลินฉินเอ๋อร์ยกมาป้อน
“ระวังนะ มันร้อน”
หลินฉินเอ๋อร์เตือนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา นางใช้มือข้างหนึ่งรองไว้ใต้เนื้อปลาเพื่อป้องกันไม่ให้มันร่วงลงพื้น
เพียงคำเดียว ต่อมรับรสของเซียวเคออวิ่นก็ถูกรสเปรี้ยวกระตุ้นอย่างรุนแรง ลิ้นของเขาราวกับถูกห่อหุ้มด้วยน้ำซอส ตัวของชายวัยกลางคนสั่นเทาขณะที่ความสุขสมอันยากจะอธิบายไหลบ่าไปทั่วร่าง
หลังจากรสเปรี้ยวจางหายไป กลิ่นนมเข้มข้นของเนื้อปลาก็เข้าผลิบานอยู่ในจิตใจ มันทำให้จิตใจของเขาผ่องใส เซียวเค่ออวิ๋นรู้สึกเหมือนมีสายน้ำอบอุ่นละลายอยู่ในปาก ก่อนจะไหลลงสู่ท้องเพื่อชำระล้างร่างกาย
“ปะ.. ปลานี่…” หัวใจของชายวัยกลางคนเต้นแรงเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงพลังปราณแข็งแกร่งรุนแรง รวมถึงระลอกพลังปราณเที่ยงแท้ที่ระเบิดออกมาภายในกาย
“นี่คือเนื้อปลาส่วนที่ดีที่สุดของอสูรเวทระดับเจ็ดที่ก่อนหน้านี้อาละวาดอยู่ในเมืองนครใต้… เถ้าแก่ปู้ใจดียอมใช้มันปรุงอาหารจานนี้ขึ้นมา เพราะเนื้อปลาส่วนนี้ไม่ถูกพิษปนเปื้อน จึงเป็นไปได้ว่ามันอ
