ไม่มีแม้เศษเสี้ยวความเมตตา จิตสังหารในกายของมันพุ่งสูง มือจักรกลขยับก่อนแปรเปลี่ยนเป็นใบมีดขนาดมโหฬาร
จู่ๆ เจ้าขาวก็หันหลังขวับก่อนจะหายไปจากตำแหน่งเดิม
ผัวะ เลือดสาดกระจายลงบนพื้นเมื่อหนึ่งในห้าถูกใบมีดของเจ้าขาวบั่นคอ ร่างของเขาเซไปข้างหน้าสองสามก้าวก่อนจะสิ้นแรงล้มลงกระแทกพื้น
ร่างของคนที่เหลือซึ่งอยู่ห่างไปเล็กน้อยล้วนสั่นสะท้าน
คุณพระคุณเจ้า เหตุใด…เจ้าหุ่นเชิดตัวขาวนี่ถึงได้เก่งกาจนัก ตอนที่มันลงมือฆ่าคน มันไม่ได้มีท่าทีชั่งใจแม้แต่น้อย การฟันเมื่อครู่… ทำเอาเซียวอวี่รู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอขึ้นมาเสียเฉยๆ
เดิมทีทุกคนเข้าใจไปว่าคงเป็นการประลองยุทธ์กันเล็กๆ ทว่าการต่อสู้ครั้งนี้กลับทำให้พวกเขานิ่งงันไปกันหมด
เพราะการต่อสู้ตรงหน้ากลับกลายเป็นการไล่ล่าสังหารอยู่ฝ่ายเดียว
เจ้าขาวเข่นฆ่าคนทั้งห้าอย่างไร้ซึ่งความปรานี
…
บนเรือใหญ่ที่ใจกลางมหาสมุทร
จีเฉิงอวี่หัวเราะขึ้นมาอย่างลืมตัว เสียงหัวเราะนั้นแหลมสูงดังลั่นสะท้อนก้องไปทุกทิศ
เหลียนฟู่จดนิ้วกลางเข้ากับนิ้วโป้งก่อนจะหรี่ตาลง ปลายเท้าแตะอยู่ที่เรือลำเล็ก จู่ๆ ร่างของเขาก็ลอยขึ้นมาราวกับเป็นขนนก ก่อนที่จะก้าวเดินไปบนอากาศ
กระบี่ยาวเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในมือ ตัวกระบี่ปลดปล่อยรัศมีเย็นเยียบออกมา
“กระบี่นี้คือกระบี่สวรรค์ทมิฬที่องค์จักรพรรดิประทานให้ข้า ข้าไม่เคยอยากใช้มันเลย… วันนี้ข้าจะขอใช้กระบี่เล่มนี้พาตัวท่านกลับไป ราชาอวี่” เหลียนฟู
