่กล่าวอย่างเยือกเย็น เสียงแหลมสูงเมื่อครู่เริ่มจะแหบพร่า
เสียงหัวเราะของจีเฉิงอวี่เงียบลงขณะที่ชายหนุ่มเงยศีรษะขึ้นมาอย่างปุบปับ นัยน์ตาเปี่ยมด้วยความอำมหิตไม่ยอมจำนน
“พาข้ากลับไปอย่างนั้นหรือ หัวหน้าขันทีเหลียน ท่านจะมั่นอกมั่นใจในความสามารถของตัวเองมากเกินไปหน่อยกระมัง” จีเฉิงอวี่ค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อคลุมที่อยู่บนไหล่ช้าๆ เสื้อคลุมสีแดงตกลงพื้นพร้อมเสียงหนักๆ
ขณะที่เหลียนฟู่กำลังมองตามเสียงนั้น พลังปราณของจีเฉิงอวี่ก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างคาดไม่ถึง
มุมปากของเจ้ารู่เก๋อยกขึ้นเล็กน้อยขณะถอยหลบไป เขาเขม้นตามองจีเฉิงอวี่ที่พลังในกายเพิ่มมากขึ้นทุกที
จีเฉิงอวี่ในตอนนี้ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว…
ตูม!!
“ขั้นนักพรตยุทธการรึ ข้าอยากสัมผัสความแข็งแกร่งของพลังปราณขั้นนี้มานานแล้ว หัวหน้าขันทีเหลียน อย่าทำให้ข้าผิดหวังเสียเล่า!”
จีเฉิงอวี่ก้าวออกมา จู่ๆ เขาก็ลอยตัวขึ้นก่อนเดินเหินไปบนอากาศ ราวกับว่าร่างกายของเขาได้กลายเป็นปีศาจชั้นสูงจากบรรพกาล พลังปราณที่ไหลล้นออกมาจากร่างทั้งรุนแรงและแข็งแกร่ง
จีเฉิงอวี่ที่ถูกผนึกพลังปราณไว้กลับคลายผนึกและบรรลุสู่ขั้นนักพรตยุทธการได้ในคราเดียว เป็นไปได้อย่างไรกัน… ตั้งแต่เมื่อใดกันนี่!
นัยน์ตาของเหลียนฟู่หดแคบ จิตวิญญาณในกายสั่นไหว
ราชาอวี่โบกฝ่ามือใหญ่โตไปมาพลางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ง้าวด้ามยาวปรากฏขึ้นตรงหน้าก่อนที่เขาจะกำมันเอาไว้แน่น พลังปราณเที่ยงแ
