่วงกราวลงมากระแทกพื้นเมื่อถูกขอด
หัวใจของเหล่าผู้ฝึกตนขั้นจักรพรรดิยุทธการบีบแน่น แม่เจ้าโว้ย… โหดจัดอะไรเช่นนี้!
“ฮ่าๆๆ! ศิษย์พี่นี่หล่อระเบิดไปเลย! เล่นเอาไอ้ปลายักษ์นี่ถึงตาย แถมยังถลกหนังควักไส้มันออกมาด้วย!” เซียวอวี่ร้องตะโกนอย่างร่าเริง กระโดดกระเด้งไปมาบนหลังคาไม่หยุดเท้า
เซียวเยียนอวี่จับจ้องอสูรเวทปลาระดับเจ็ดที่ถูกเถ้าแก่ปู้แล่ไม่เป็นทรงด้วยความตื่นตะลึง เถ้าแก่ปู้… สุดแสนจะทรงพลังจริงเสียด้วย!
หญิงสาวคิดมาตลอดว่าเจ้าขาวและสุนัขสีดำตัวใหญ่มีหน้าที่คอยคุ้มภัยให้เถ้าแก่ปู้ที่เป็นเพียงพ่อครัวหุ่นสะโอดสะอง นางไม่คาดคิดมาก่อน… ว่าแม้จะถูกแยกจากเจ้าขาว เถ้าแก่ปู้ก็ยังดุดันอำมหิตถึงเพียงนี้
เขาจัดการอสูรเวทปลาได้อย่างคล่องแคล่ว แม้แต่ตอนที่ขอดเกล็ดปลาทิ้งก็ทำได้หมดจดไม่น่าเชื่อ
ริมฝีปากสีแดงสวยของเซียวเยียนอวี่ยกขึ้นน้อยๆ เป็นรอยยิ้มทรงเสน่ห์น่ามอง
เหล่าสมาชิกของตระกูลเซียวต่างพากันสูดลมเย็นๆ เข้าปอด เจ้าหนุ่มนี่น่ากลัวเกินไปแล้ว… ทำแม้กระทั่งขอดเกล็ดอสูรเวทปลายักษ์แสนดุร้าย นี่คิดจะตั้งกระทะทอดปลากันตรงนี้หรืออย่างไร
ขาของเซียวเคอเฉิงอ่อนยวบ ปากยังสั่นระริกไม่หยุด เจ้าเด็กนี่… สามารถสยบอสูรเวทระดับเจ็ดได้จริงๆ หรือ?!
ในตอนนั้นเองเสี่ยวหย่าหญิงรับใช้ของเซียวเยียนอวี่ก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมา หญิงสาวนึกย้อนไปถึงตอนที่ตระเตรียมห้องนอนแขกโกโรโกโสในคฤหาสน์ตระกูลเซียว ที่แม้แต่ขอทา
