ยหนุ่มอยากจะร้องไห้แต่น้ำตาก็ไม่ไหลออกมา เขาถูกเจ้าดำเยาะเย้ยอีกแล้ว
เถ้าแก่ปู้จากไปยังที่ไกลแสนไกล ร้านอาหารแห่งนี้จึงตกอยู่ในความดูแลของเขาและอวี่ฝู ทั้งสองเปิดประตูร้านเพื่อเตรียมรับลูกค้าที่กำลังจะแวะเวียนเข้ามา เริ่มวันทำงานที่แสนยุ่งวุ่นวายอีกครั้ง ทักษะการทำอาหารของทั้งสองยังไม่ดีเยี่ยมเท่าปู้ฟาง แต่ภายใต้การฝึกพิเศษของเจ้าของร้าน ก็ทำให้อาหารที่ทั้งสองทำออกมารสชาติดีพอที่ลูกค้าหลายคนจะยอมจ่ายเงินให้
…
หลังจากบอกลาเซียวเยียนอวี่แล้วปู้ฟางก็ออกจากคฤหาสน์ตระกูลเซียวมา เขาอยู่ในเมืองนครใต้อีกสองวัน กินอาหารที่ว่ากันว่าขึ้นชื่อในเมืองนครใต้ไปก็หลายรายการ หลายจานก็ดี หลายจานก็น่าผิดหวัง
ภายในสองวันนี้ ผู้คนในเมืองนครใต้ล้วนกระวนกระวายใจไม่น้อย เนื่องจากมัจฉาปีศาจไม่ได้กลับลงทะเลแต่อย่างใด มันยังพุ่งชนวงแหวนปราณเป็นพักๆ จนตอนนี้วงแหวนปราณค่อยๆ อับแสงลงแล้วเนื่องจากเริ่มต้านทานการโจมตีไม่ไหว
เจ้าเมืองนครใต้เรียกบรรดาคนใหญ่คนโตในเมืองมาประชุมกันที่จวนเจ้าเมือง แต่ก็ยังหาแผนการดีๆ ในการรับมือไม่ได้เสียที
ขณะที่ปู้ฟางกำลังเดินอยู่บนถนนของเมืองนครใต้ เขาก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มเห็นชัดขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งแปลว่าวงแหวนปราณที่ปกป้องเมืองเอาไว้เริ่มจางหายไปแล้ว ทันทีที่วงแหวนปราณหายไปทั้งหมด ประตูเมืองที่ถูกปลาปีศาจโจมตีจะอยู่ในจุดหน้าสิ่วหน้าขวาน ยากที่จะบอกว่ามันจะทานทนการโจมตีได้นานเพ
