น่านน้ำเชี่ยวกรากกั้นขวางเกาะมหายานออกจากผืนทวีป เรือลำใหญ่ล่องผ่านกระแสคลื่นไร้ขอบเขต ก่อให้เกิดสายน้ำสาดกระเซ็นเข้ากระทบสองฝากของตัวเรืออย่างรุนแรง เสียงคลื่นกระทบลำเรือดังสะท้อนต่อเนื่องไม่ขาดหู
เหนือท้องฟ้าเบื้องบน นกอินทรีตัวหนึ่งสยายปีกบินทะยาน เสียงร้องใสของมันสะท้อนก้องไปทั่วนภากาศ
“ราชาอวี่ วันพรุ่งนี้เราก็จะถึงทวีปหลักแล้ว จากนั้นเราจะเดินทางไปพบพวกพ้องที่อยู่บนผืนทวีป พวกเขาเริ่มลงมือตามแผนการกันแล้ว ตอนนี้จักรวรรดิวายุแผ่วกำลังปั่นป่วนวุ่นวายไม่น้อย…” เจ้ารู่เก๋อในชุดสีขาวยืนอยู่ตรงหัวเรือ เส้นผมพัดสะบัดตามลมหนาวที่กระหน่ำใส่หน้าของชายหนุ่มไม่หยุดหย่อน
นัยน์ตาของจีเฉิงอวี่ราวกับมีสายฟ้าฟาดอยู่ภายใน ขณะกำลังมองแนวชายฝั่งทอดตัวยาวที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นในครรลองสายตา เขาไม่ได้มีความรู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใด
สุดท้ายเขาก็ต้องกลับไปที่นั่นเพื่อต่อสู้แย่งชิงในสิ่งที่เป็นของตนเองมาตั้งแต่แรก
จู่ๆ ราชาอวี่ก็หรี่ตา สายตาจับจ้องไปยังจุดจุดหนึ่ง
ดวงตาเมินเฉยของเจ้ารู่เก๋อก็หรี่ลงเล็กน้อยเช่นกัน เขาเดินไปหยุดอยู่ข้างกายจีเฉิงอวี่ สายตาจับจ้องไปยังจุดเดียวกันกับอีกฝ่าย หมอกหนาในมหาสมุทรเลือนรางลงเมื่อร่างร่างหนึ่งค่อยๆ แจ่มชัดขึ้นในสายตา
เรือลำเล็กล่องผ่านกระแสน้ำกว้างใหญ่ตรงเข้ามายังเรือของพวกเขาช้าๆ
บุคคลที่อยู่บนเรือดูเปล่าเปลี่ยวอย่างไรบอกไม่ถูก
ทั้งจีเฉิงอวี่และเจ้ารู่เก๋อต่างพยายามหร
