ฝ่ามือของปู้ฟางแข็งแรงมั่นคงเป็นอันมาก เขาจับคอเสื้อของเด็กหนุ่มเพื่อยกขึ้น ทำให้อีกฝ่ายหน้าแดงก่ำเนื่องจากหายใจไม่ออก
“ศิษย์พี่ แค่มองดูปราดเดียวข้าก็รู้แล้วว่าท่านไม่ใช่ปุถุชนคนเดินดินธรรมดา หุ่นเชิดตัวนี้กินผลึกได้ ช่างน่าตื่นตาตื่นใจอะไรเช่นนี้ ขายให้ข้าในราคาห้าสิบผลึกได้หรือไม่ แค่นั้นก็เป็นเงินเก็บสิบปีของข้าแล้วนะ หากมีหุ่นเชิดนี้ รับรองต้องเป็นหมัดเด็ดที่เอาไปแหย่ให้ซาซาหัวเราะได้อย่างแน่นอน!” เซียวอวี่ที่ถูกปู้ฟางยกขึ้นด้วยมือเดียวโบกมือทั้งสองข้างไปมาพร้อมพึมพำกับตนเองอย่างไม่ยอมแพ้
“ใครคือซาซา” ปู้ฟางถาม
“บุตรสาวของเจ้าเมืองนครใต้… นางสวยมากเลยขอรับ! เราเคยชอบพอกันในวัยเด็ก ข้า…”
ปู้ฟางทำสีหน้าไร้อารมณ์ เขาเลิกฟังคำพูดของเด็กหนุ่มทันที หมัดเด็ดเช่นนั้นหรือ เจ้าเด็กนี่มันจะซื้อเจ้าขาวไปเพื่อจีบสาวเนี่ยนะ ทำไมไม่ทำอย่างชาวบ้านปกติที่มองข้ามหน้าตาไปรักกันที่จิตใจเล่า เจ้าขาวไม่ใช่หมัดเด็ดให้ใครต่อใครเอาไว้ใช้จีบสาวเสียหน่อย
“ราคาห้าสิบผลึกนั้นเท่าซี่โครงเปรี้ยวหวานจานเดียวเอง เจ้าคิดจะเอาเงินแค่นี้มาซื้อเจ้าขาวน่ะหรือ รู้หรือไม่ว่าวันวันหนึ่งเจ้าขาวได้กินซี่โครงเปรี้ยวหวานกี่จาน”
“เสี่ยวอวี่ เจ้าพูดบ้าบออะไรของเจ้าน่ะ!”
เซียวเยียนอวี่ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เหตุใดสองคนนี้ถึงมาเจอกันกลางสวนได้
ยิ่งไปกว่านั้นเซียวอวี่คนนี้ยังพูดออกมาอีกว่า…อยากซื้อเจ้าขาวที่ยืนอยู่ข้างห
