ลังเถ้าแก่ปู้ด้วยเงินห้าสิบผลึก ช่างใจกล้าบ้าบิ่นเหลือเกินน้องชายข้า!
“อ้อ… เจ้ารู้จักเด็กนี่หรือ ช่างเป็นเด็กที่น่ารำคาญอะไรเช่นนี้” ปู้ฟางปล่อยเซียวอวี่ ทว่าตอนนั้นเองเด็กหนุ่มกลับตีลังกาครึ่งรอบเตรียมโจมตีปู้ฟางกลับ แต่ชายหนุ่มก็สกัดการโจมตีของอีกฝ่ายไว้ได้ด้วยการเอามือดันศีรษะไว้
“ต้องให้ข้าบอกกี่รอบว่าเจ้าเลี้ยงเจ้าขาวไม่ไหวแน่ ยอมแพ้เสียเถิด เอาเงินไปซื้ออย่างอื่นจะเกิดประโยชน์กว่า” ปู้ฟางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ดวงตาจักรกลของเจ้าขาวกะพริบวาบ มันยกมือขึ้นลูบศีรษะตนเอง
“หยุดเล่นจำอวดได้แล้วเสี่ยวอวี่ เถ้าแก่ปู้พูดถูก เจ้าจ่ายไม่ไหวหรอก” เซียวเยียนอวี่ดึงแขนเสื้อของเซียวอวี่เอาไว้ “ที่เถ้าแก่ปู้พูดเป็นความจริงทุกประการ” นางเอ่ย
“พี่หญิงเยียนอวี่… เหตุใดจึงไม่เข้าข้างข้า ท่านต้องช่วยข้าโน้มน้าวศิษย์พี่ท่านนี้สิ หรือว่าท่านทั้งสองมีอะไรในกอไผ่กัน” เซียวอวี่พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจขณะมองชายหญิงทั้งสองด้วยสายตาเคลือบแคลง
เซียวเยียนอวี่เบิกตากว้าง แก้มของนางแดงปลั่ง จากนั้นก็ยกมือขึ้นตบศีรษะของเซียวอวี่ทันที
“เจ้าพูดบ้าอะไรกัน! ลองพูดอีกรอบซิ ข้าจะให้ท่านอาสะใภ้จับเจ้าคุกเข่าบนไม้ตะบองเขี้ยวหมาป่าให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย!”
ใบหน้าของเซียวอวี่บึ้งตึง เขาไม่เปิดปากพูดอะไรอีก
“เถ้าแก่ปู้ เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่ได้ หรือว่าเสี่ยวหย่าดูแลท่านไม่ดี ข้ากำลังตามหาตัวท่านอยู่เชียว” เซียวเยียนอว
