ไกลมาจากนครหลวงเชียวนะขอรับ จะไม่ทำสักจานหรือ ข้าเองก็ไม่ได้ชิมอาหารฝีมือท่านแม่นานแล้ว” เซียวอวี่เองก็ผสมโรงขอร้องไปด้วย
“เจ้าไม่ต้องพูด ผู้ใหญ่กำลังคุยกันอยู่ เป็นเด็กเป็นเล็กไม่ควรแทรก” เซียวเคออวิ่นหันไปมองบุตรชายพลางพูดอย่างไม่ยี่หระ
เซียวอวี่เงียบปากทันที เขาคอตกอีกครั้ง ใช่สิ ยินดีด้วยนะที่อยู่มานานกว่า…
“เถ้าแก่ปู้ใช่หรือไม่ ข้าขอโทษด้วยจริงๆ แต่เพราะร่างกายของนางอ่อนแอนัก นานแล้วที่ภรรยาที่รักของข้าไม่ได้เข้าครัวทำซาลาเปาทอดไส้หมู ข้าขอโทษจริงๆ แต่ขอให้ท่านกลับไปเถิด ในเมืองนครใต้แห่งนี้ยังมีอาหารเลิศรสอีกมาก ไม่ได้มีเพียงซาลาเปาทอดไส้หมูเท่านั้น ท่านจงไปลองชิมอาหารรายการอื่นในเมืองของเราเถิด”
เซียวเคออวิ่นพูดเชิญให้แขกกลับไปอีกครั้ง
ปู้ฟางขมวดคิ้วแล้วเลือกที่จะไม่เซ้าซี้ต่อ ในเมื่อนางไม่ทำก็ไม่เป็นไร
ด้วยเหตุนี้เขาจึงลุกขึ้นยืน ตั้งใจว่าจะเดินไปที่ทางออก แต่ทันใดนั้นเสียงอสูรร้องคำรามก็ดังก้องไปทั่วนครใต้อีกครั้ง คราวนี้มาพร้อมเสียงกระแทกกำแพงเมือง
