งปัดทิ้งลงถังขยะไป ชายหนุ่มก้าวเดินไปในสวนตามที่ตนเองสบายใจ
เจ้าขาวเดินตามเขาไปอย่างใกล้ชิด ดวงตาของมันกะพริบแสงวาบ
หลังจากก้าวไปได้สองสามก้าว ชายหนุ่มก็รู้สึกถึงกระแสลมที่พัดหวีดหวิวมาเข้าหู เขาขมวดคิ้วทันที
จากนั้นก็ยกมือขึ้นปัดหินที่ถูกโยนมาใส่ตัวลงอย่างง่ายดาย
“ตายๆ! หมอนี่พอมีฝีมืออยู่บ้างแฮะ ดูเหมือนว่าเจ้าบ้านนอกคอกนานี่จะได้ร่ำเรียนวิชากับเขามาบ้างเหมือนกัน!”
เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังมาแต่ไกล ฝูงชนกลุ่มใหญ่เดินตามคนกลุ่มเล็กมาทางเขา เผชิญหน้ากับปู้ฟางและเจ้าขาวพอดิบพอดี
ปู้ฟางขมวดคิ้ว เขารู้สึกไม่พอใจเป็นอันมาก
ผู้ที่เดินนำขบวนมาเป็นหนุ่มน้อยในชุดคลุมผ้าไหมและรัดเกล้าที่ทำจากหยก ใบหน้าเย่อหยิ่ง ดวงตาจ้องมองปู้ฟางด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์
เขาเคยเจอพวกบ้านนอกคอกนาที่ได้เข้ามาเยือนคฤหาสน์ตระกูลเซียวอย่างปู้ฟางมาหลายต่อหลายคนแล้ว ทุกคนดูสนอกสนใจสวนของตระกูลเป็นพิเศษเหมือนปู้ฟางไม่มีผิด
แต่ตัวเขาเองกลับสนใจหุ่นเชิดด้านหลังชายหนุ่มเป็นอันมาก เนื่องจากไม่เคยเห็นอะไรเช่นนี้มาก่อนในชีวิต จึงตื่นตาตื่นใจเป็นพิเศษ
“เจ้า… บอกราคามาเลย หุ่นเชิดเหล็กตัวนี้ ข้าขอซื้อ!” เด็กหนุ่มสะบัดพัดกระดาษในมือพลางประกาศต่อหน้าปู้ฟางด้วยท่าทางอวดรวย
ปู้ฟางงงเป็นไก่ตาแตก ไอ้เด็กอวดรวยนี่… ได้ยินผิดไปหรือเปล่านะ หมอนี่อยากซื้อเจ้าขาวเช่นนั้นรึ
