ถึงห้องพักที่ตั้งเรียงรายกันอยู่จำนวนมาก
“ห้องที่สองจากซ้ายมือเป็นของท่าน มีคนเตรียมที่นอนหมอนมุ้งเอาไว้ให้เรียบร้อยแล้ว อาหารจะถูกนำมาให้ระหว่างเวลาอาหารเท่านั้น อย่าเพ่นพ่านไปทั่ว หากท่านไปทำให้นายน้อยคนใดของตระกูลเซียวไม่พอใจเข้า ระวังจะเดือดร้อนไม่รู้ตัว” เสี่ยวหย่ากล่าวเตือนแกมขู่
พอพูดจบนางก็สะบัดหน้าเดินจากไปทันทีโดยไม่รอให้เขาเอ่ยตอบใดๆ
ปู้ฟางมองสาวใช้ที่เดินจากไปแล้วก็ยกมุมปากขึ้นก่อนกวาดสายตามองไปรอบๆ ดูจากบรรยากาศรอบตัวที่เพิ่งเดินผ่านมาเมื่อครู่ ดูเหมือนว่าบริเวณนี้จะมีสภาพแย่ที่สุดแล้ว ห้องตรงหน้ามืดมิดไร้แสงชวนหดหู่ แสงอาทิตย์ส่องมาไม่ถึง แม้แต่พื้นรอบๆ ยังเปียกชื้น
ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้รับการต้อนรับจากตระกูลเซียวจริงๆ
ปู้ฟางคิดอยู่เงียบๆ คนเดียว แต่สุดท้ายก็ไม่ได้สนใจอะไร ชายหนุ่มเดินไปยังห้องที่เสี่ยวหย่าจัดเอาไว้ให้
เขาผลักประตูเข้าไปในห้องที่มืดเอามากๆ แต่อย่างน้อยกลิ่นก็ยังไม่แย่ ไม่ได้มีกลิ่นเชื้อราอับชื้นจนต้องนิ่วหน้า
ชายหนุ่มจุดตะเกียงน้ำมันพลางเดินสำรวจห้องนอนที่แสนเรียบง่าย คิ้วเลิกขึ้นเมื่อเห็นว่าผ้าปูอับชื้นแปลกๆ เมื่อสัมผัส
เขาวางตะเกียงลงแล้วเดินออกจากห้องมาพร้อมเอามือไพล่หลัง แม้เชายหนุ่มจะไม่สนใจว่าคนอื่นคิดอย่างไรกับตนเอง แต่การจะคาดหวังให้เขายอมนอนในที่เช่นนี้… เรียกว่าจะเกินไปสักหน่อย
ส่วนคำขู่ของเสี่ยวหย่าที่ว่า ‘ไม่ให้เพ่นพ่าน’ นั้น ปู้ฟางทำเพีย
